Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Αντιπολίτευση - Το Ποτάμι


Η πολυγραφότητα αρκετών εξ’ ημών, μάλλον πλήγηκε από τη μετεκλογική ραστώνη. Παράλληλα με την απαραίτητη ενδοσκόπηση, την ανάλυση της χωρίς προηγούμενο επιτυχίας του Ποταμιού να αναδειχθεί σε τρίτη δημοκρατική δύναμη στη Βουλή, αλλά και της αδυναμίας να πείσει ένα τουλάχιστον διψήφιο ποσοστό των ψηφοφόρων για την ορθότητα του προγράμματός μας, το Ποτάμι έχει αρχίσει να δίνει και το στίγμα της αντιπολίτευσης που θα ασκήσει, με τρόπο σύγχρονο, ευρωπαϊκό, και θετικό για την πορεία της χώρας.
Το Σαββατοκύριακο των εκλογών, βρέθηκα σε μικρές παρέες, όχι απαραίτητα Ποταμίσιες, όπου εξέφραζα δύο απόψεις. Η πρώτη εξ΄ αυτών ήταν: «Μην φοβάστε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στα Οικονομικά». Το έλεγα αυτό κυρίως γιατί θεωρούσα δεδομένη μια συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με το Ποτάμι – και όχι με το συνονθύλευμα εθνικιστών, συνωμοσιολόγων, αντιευρωπαϊστών, αντισημιτών, και ρατσιστών που επέλεξε για συμμάχους του ο κ. Τσίπρας. Παρά ταύτα, οι εξελίξεις και η όλη παρουσία του κ. Βαρουφάκη έχουν για εμένα σαφέστατα θετικό πρόσημο – είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι η πιο τεκμηριωμένη κριτική που του ασκήθηκε αφορά τις ενδυματολογικές του επιλογές.
Ο κ. Βαρουφάκης λέει πολλά από αυτά που θέλουμε: πολλές νέες μεταρρυθμίσεις, δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα, υποστήριξη των ασθενέστερων και διαπραγμάτευση για το χρέος (που πιστεύω ότι τελικά θα γίνει στους τρεις άξονες που πρότεινε το Ποτάμι: επιμήκυνση, αλλαγή ορισμένων επιτοκίων, περίοδος χάριτος για μέρος του χρέους). Όσο δεν υπερβαίνει την κόκκινη γραμμή της εξόδου από το ευρώ και την ευρωζώνη – και είναι απίθανο να την υπερβεί – προσωπικά πιστεύω ότι οφείλουμε να τον υποστηρίξουμε. Όπως το έθεσε χθες και ο Στέφανος Μάνος «Οι θέσεις (όχι το στυλ) του κ. Βαρουφάκη μπορούν, πιστεύω, να αποτελέσουν τη βάση μιας συμφωνίας. Πρέπει να οριστεί αποκλειστικά υπεύθυνος των διαπραγματεύσεων. Ελπίζω για το καλό όλων μας να τα καταφέρει».
Η δεύτερη άποψη που εξέφραζα πριν από μια εβδομάδα, ήταν: «Να φοβόμαστε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Παιδεία, την Υγεία, και αλλού». Το έλεγα αυτό γιατί θεωρούσα δεδομένο πεδίον δόξης λαμπρό της αριστεροσύνης των συνιστωσών την αποδόμηση του τρισκατάρατου 4009, την απαξίωση οποιουδήποτε αξιολογικού συστήματος, και τις αγκυλώσεις και προκαταλήψεις που λανθασμένα στην Ελλάδα εκλαμβάνουμε ως «αριστερά». Με λαϊκίστικες εξαγγελίες (που εκφράστηκαν με κατ’ επίφαση μόνο φιλολαϊκά πυροτεχνήματα) ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει ότι αυτά πρέπει να τα φοβόμαστε, πολύ πιο πολύ από την οικονομική του πολιτική.
Το Ποτάμι είναι απαραίτητο να ασκήσει στιβαρή και εποικοδομητική αντιπολίτευση σε πολλά θέματα. Αλλά πρέπει κατά τη γνώμη μου να δεχθεί ότι η γραμμή Βαρουφάκη είναι η μόνη σοβαρή τεχνοκρατικά επιλογή υπό αυτή την κυβέρνηση, και ίσως η τελευταία μας ευκαιρία για μια πρώτα από όλα ελληνική επιτυχία στη διαπραγμάτευση. Χρειαζόμαστε κόκκινες – χοντρές – γραμμές στην Παιδεία και την Υγεία (τα αναφέρω ως θέματα όπου λόγω επαγγέλματος έχω πιο τεκμηριωμένη άποψη, αλλά και ως κοινωνικές προτεραιότητες). Χρειάζεται να θυμίζουμε στον ΣΥΡΙΖΑ τις λίγο πολύ κοινές μας θέσεις για την Εκκλησία, για τα παιδιά των μεταναστών, για τα σύμφωνα συμβίωσης, για την κοινωνική πολιτική - που ειρήσθω εν παρόδω είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες με τις απόψεις του ευτραφούς κυρίου που ξέρει να οδηγεί τρενάκια.