Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

Πανδαισία χρωμάτων και η γοητεία του γκρίζου - other-side.gr


Πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια, μετά από δύο χρόνια στο Άμστερνταμ, έφυγα ένα γκρίζο πρωϊνο του Νοέμβρη για την Γκρενόμπλ. Προσγειώθηκα στο Saint Exypery της Λυόν, Satolas το λέγανε τότε, λίγο πριν το μεσημέρι. Βγαίνοντας στην κοιλάδα του Dauphiné, συνειδητοποίησα με τεράστια έκπληξη την  απότομη, σοκαριστική αλλάγή: ο ουρανός σε ένα μεσογειακό σχεδόν μπλέ, βαθύ πράσινο στα δάση απο τα δέντρα με καφέ πινελιές απο τα φυλλοβόλα, ανοιχτό πράσινο στα χωράφια, και ένα έντονο, εκτυφλωτικό λευκό  απο το χιόνι στις βουνοκορφές – ενα όργιο χρωμάτων που δεν μπορείς να βρεις ποτέ στην Ολλανδία. Παρόλο που τότε συνειδητοποίησα πραγματικά αυτή την τεράστια διαφορά (και κατάλαβα γιατι ο Φαν Γκογκ άλλαξε τόσο δραστικά την παλέτα του στην Γαλλία), το ίδιο ή και περισσότερο εμφανης είναι η διαφορα στα χρώματα ανάμεσα στην Ολλανδία και στην Ελλάδα.

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες δύο από τα νέα δράματα που εξελίσσονται στην Ελλάδα.

Τον θάνατο της 4χρονη Μελίνας, και την υπόθεση της Ελντοράντο.

«Εξαρτημένη χρήστης οπιούχων σκευασμάτων είναι, σύμφωνα με επίσημο πόρισμα, η αναισθησιολόγος, η οποία ανέλαβε τη νάρκωση στο χειρουργείο της μικρής Μελίνας» … «Εγώ παίρνω αναλγητικά φάρμακα, γιατί είχα πριν χρόνια ένα σοβαρό τροχαίο. Έμεινα 2 χρόνια στην εντατική και ακόμη αντιμετωπίζω προβλήματα πόνου. Το ότι χρειάζομαι αναλγητικά για να μην πονάω τι σχέση έχει με τα ναρκωτικά;» … άσπρο-μαύρο.

«η Ελληνικός Χρυσός έλαβε την έγκριση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων το 2011, όμως από το 2012 το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος και άλλες υπηρεσίες δεν έχουν εκπληρώσει πλήρως τις υποχρεώσεις τους για την έκδοση των απαραίτητων αδειών, κυρίως ως αποτέλεσμα του επηρεασμού τους από ομάδες αντιτιθέμενες σε επενδύσεις. » ... «Θέλουμε την επένδυση στη Χαλκιδική, αλλά με προϋποθέσεις, τόνισε στον Σκαϊ ο κ. Σκουρλέτης, σημειώνοντας ότι η πρώτη ερώτηση που θα θέσει στον κ. Ράιτ θα είναι «αν καταλαβαίνει πως η Ελλάδα είναι μία σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, κι όχι το Ελ Ντοράντο ή μπανανία» …άσπρο-μαύρο.

Έτσι είμαστε σε όλα. Αγνοούμε επιδεικτικά την πανδαισία χρωμάτων που μας τριγυριζει, ψαχνουμε για προδότες και σωτήρες, ήρωες και δειλούς, κλέφτες και αστυνόμους, δεξιούς και αριστερούς.

Και αγνοούμε την γοητεία του γκρίζου: του συμβιβασμού, της κατανόησης μιας άλλης οπτικής του ίδιου θέματος, του συγκερασμού συμφερόντων, των κυβερνησεων προγραμματικής συνεργασίας.


Ακόμα χειρότερα υποτιμούμε όλα τα χρώματα που μπορούμε να αναμίξουμε και να κάνουμε κάτι πολύ περισσότερο απο το απλό γκρίζο.