Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Πίσω στην άλλη πλευρά - other-side.gr


Πέρασαν σχεδόν τέσσερεις μήνες που δεν έγραψα κάτι για την «άλλη πλευρά». Ίσως να φταίει ότι έκανα ειλικρινείς προσπάθειες να βλέπω τα πράγματα από την κανονική τους πλευρά. Ίσως πάλι και να έχω αρχίσει να μπερδεύω τις πλευρές, δεν ξέρω ποιά είναι η καλή και η ποιά είναι η ανάποδη, ή μάλλον η «άλλη» πλευρά.

Αρκετά γίνανε αυτούς τους μήνες. Πολλά ταξίδια για την δουλειά – Κίνα, Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία, Ελβετία, και μετά τα «συνηθισμένα» - από τίς Κάτω Χώρες στο Κάτω Χωριό, και τούμπαλιν, και πάλι ξανά πίσω στο Λασίθι για τις εκλογές και πάλι πίσω σητν δουλειά. Γίνανε πολλά αυτούς τους μήνες – και στην Ελλάδα και στον κόσμο. Δεν μπορώ να τα βάλω σε σειρά, δεν τα καταλαβαίνω, αδυνατώ να τα αναλύσω.  Δεν είμαι απογοητευμένος, μουδιασμένος είμαι. Δεν κάνω καν ειλικρινή προσπάθεια να αξιολογήσω τι έγινε, τι πάει λάθος, τι πάει καλά, για πρώτη φορά παραιτούμαι, δέχομαι ότι η κατάσταση με ξεπερνάει.

Θυμάμαι όμως πολλές μέρες τώρα τους στίχους απο ένα τραγούδι του Nick Cave, που πάει κάπως έτσι:

«- Πατέρα, γιατί όλα τα παιδιά θρηνούνε; - Απλά κλαίνε γιέ μου. - Απλά κλαίνε πατέρα; - Ναι, ο θρήνος θα αρχίσει αργότερα.»

Ο θρήνος άρχισε τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά στην γειτονιά μας, εδώ και χρόνια, εκεί που κάποτε ήτανε η Εύφορη Κοιλάδα. Πέρασε στο Λεβάντε. Ξεβράζει νεκρά βρέφη στις παραλίες και βγάζει μέσα από συμπολίτες μας τον χειρότερο εαυτό τους.




«Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου»

Από άλλους όμως βγάζει από μέσα τους το καλύτερο. Απρόσμενα, αλλά επιτακτικά. Κάποια ανθρώπινα ναυάγια στέκονται ξανά όρθια, χαμογελούν.

«Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!»