Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Για την Ευρώπη ρε γαμώτο ...


Από την Ελλάδα έφυγα το 1992. 


Με ένα κόκκινο Ρενώ 5 βαρυφορτωμένο, για Αμβούργο. Φέρρυ από την Πάτρα για Ανκόνα, με το που ξεμπάρκαρα με σανιδωμένο το γκάζι για να πιάνω τα 130 στους απίστευτους για εμένα δρόμους, βγαίνοντας από την Ιταλία πλήρωσα διόδια και βενζίνη με κάτι δεκάδες χιλιάδες Λίρες (ποιος θα έβγαζε τότε σε έναν 22χρονο πιστωτική ...), με Φράγκα την "βινιέτα" στην Ελβετία, μετά με μάρκα στην Γερμανία, πεντέξι έλεγχοι στα σύνορα. Δεκαπέντε χρόνια και τρεις χώρες μετά, έκανα την αντίθετη διαδρομή, με ένα Ρόβερ 214 - αναπληρωτής καθηγητής πλέον, οικογενειάρχης, με χρυσή Μάστερκαρντ και Ευρώ στο πορτοφόλι: το σανίδωσα μόνο στην Κορίνθου-Αθηνών, 190-195, πέντε λωρίδες, οι οτοστράντες και οι ότομπαν μοιάζανε (και ήτανε) παλιές μπροστά της - και είχανε και παγίδες ταχύτητας. Απλά μου έκανε εντύπωση όταν μου ζήτησαν να εκτελωνίσω το Ρόβερ για να μείνει στην Αθήνα - μα δεν είμαστε Ενωμένη Ευρώπη; 

Είκοσι-τόσα χρόνια στην Ευρώπη, σπουδές, καριέρα, οικογένεια, παιδιά, χαρές πολλές, λύπες λίγες. 

Γνώρισα τον Μίκαελ απο την Ανατολική Γερμανία πρόσφυγα μέσα στην χώρα του που μας πήγαινε βόλτες στο Βερολίνο το '93, την Κατιούσα από την Κροατία που σπουδάζοντας έστελνε βοήθημα στους σχετικά νέους γονείς της και σπούδαζε τον αδερφό της, τον Ζμπύτσεκ που με έναν μισθό έτρεφε οικογένεια στην Γερμανία και βοήθαγε τον αδερφό του να ξεκινήσει μια δουλειά στην Πολωνία, την Ιβάνα που μου έλεγε ιστορίες από τα καταφύγια που τρέχανε με όλη την τάξη του σχολείου όταν ήτανε δέκα χρόνων στην Σερβία, την Γκάλυα που μου εξηγούσε πως έβαζε πείραμα και πήγαινε στην ουρά τρεις ώρες για βούτυρο στην Μόσχα και μετά γύρναγε να το τελειώσει, τον Βασιλι που η μάνα του γιατρός στην Σοφία ζει με 200 Ευρώ, τον Γκαρίμπ που μου λέει ιστορίες από το πως ήτανε να είσαι Αζέρος φοιτητής στην Μόσχα το '80, την Κάρλα που σπούδαζε με υποτροφία του κομουνιστικού κόμματος Πορτογαλίας στην Μόσχα την εποχή που έπεφτε το παραπέτασμα.

Με ρωτάγανε πως αισθάνομαι και εγώ ως μετανάστης.

Παιδιά τους έλεγα, εγώ δεν είμαι μετανάστης.

Είμαι Ευρωπαίος επιστήμονας που κάνει καριέρα στην χώρα του, την Ευρώπη.

Κοιτάω την ερευνητική μου ομάδα, στην Ολλανδία. Τέσσερεις Ολλανδοί, δύο Έλληνες, μια Γερμανίδα, μια Ελβετίδα, ένας Ισπανός, ένας Γιαπωνέζος, ένας Πακιστανός από το Κασμίρ, ένας Ρώσο-Ισραηλινός, μια Πολωνέζα. Οι μισοί με οικογένειες, άλλοι μόνοι, άλλοι με παιδιά, άλλοι χωρίς, οι περισσότεροι στρέϊτ, δυο-τρεις δεν βάζω και στοίχημα, οι περισσότεροι άθεοι ή αδιάφοροι, αλλά και ένας Μουσουλμάνος, ένας Καθολικός, και ένας Βουδιστής που το έχουνε ζεστά. Θα την είχα την ομάδα αυτή στην Ευρώπη, χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση; Όχι. Εκτός φυσικά εάν έκανα έρευνα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και δεν τους είχα για συνεργάτες αλλά για πειραματόζωα. Σκληρό, ε; Υπερβολικό σίγουρα. Αλλά για σκεφτείτε το και μου λέτε.

Έχω περάσει πάνω από την μισή μου ζωή στην Ευρώπη που “κατάφερε να αντιστρέψει κάθε έννοια και να απαξιώσει κάθε ιδανικό και αξία, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί μέσα στην αδιέξοδη πολιτική της απομύζησης των ανθρώπων της και των πατρίδων τους με γνώμονα το συμφέρον των Αγορών”. Την Ευρώπη που “μετατράπηκε έτσι σε απόλυτα συντηρητική και κυβερνήθηκε από τους πλέον διεφθαρμένους και χυδαίους πολιτικούς, αντάξιους φυσικά των πολιτικών που ακολούθησαν”. Τάδε έφη κάποιος ημιμαθής εκκολαπτόμενος μικρονοϊκός γκεμπελίσκος, που δεν θα του δώσω κλικ.

Γιατί εγώ συνεχίζω να πιστεύω σε μια Ευρώπη Ενωμένη, στην Ευρώπη που δεν χρειάστηκα άδεια παραμονής όταν άρχισα τις δουλειές μου, στην Ευρώπη που βλέπω τους φοιτητές να μένουν σε μια πόλη με άλλη γλώσσα και άλλη κουλτούρα και βλέπω την γενιά της νέας πραγματικά Ενωμένης Ευρώπης,  στην Ευρώπη που ήμουνα πέντε χρόνια χωρίς διαβατήριο, στην Ευρώπη που είναι το προτιμώμενο καταφύγιο όλων των κατατρεγμένων του πλανήτη. Αυτή την Ευρώπη. Έστω και αν είναι η Ευρώπη των αστέγων, των ανέργων, των κακοπληρωμένων μισθωτών, των κλειστών συνόρων για πολλούς πρόσφυγες, της ελλειμματικής αλληλεγγύης προς πολλά μέλη. Να την κάνουμε καλύτερη. Ναι. Πραγματικά Ομοσπονδιακή Ευρώπη, με ευθυγράμμιση αμοιβών και κόστους ζωής, με κοινή οικονομική και αμυντική πολιτική. Αυτή είναι λύση. Όχι η λιγότερη Ευρώπη.


Σημ. Αυτό το κείμενο είχε βγει σε μια αρχική μορφή στο Ποτάμι πριν το Ελληνικό δημοψήφισμα. Το ξανάγραψα μετά το Αγγλικό δημοψήφισμα.