Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Hic Rhodus, hic salta ...


Ο μικρόκοσμος που έχω χτίσει στο διαδίκτυο και επικοινωνεί στα Ελληνικά, χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες.

Η πρώτη κατηγορία είναι οι πρώην συμμαθητές μου από το Κολέγιο. Χωρίς επαφή με κανέναν από αυτούς για σχεδόν δύο δεκαετίες (δεν μου είχατε λείψει, σόρυ παίδες), φτάνοντας τα σαράντα βρεθήκαμε με το γύρισμα της χιλιετίας διαδικτυακά - αρχικά στο Yahoo και μετά στο Facebook. Είχαμε αλλάξει όλοι. Κι εγώ. Συζητάμε με τις εντάσεις και την πόλωση των πάλε ποτέ τινέιτζερ εαυτών μας και περιστασιακά μόνον με την εμπειρία των μάλλον ευκατάστατων λευκών αρσενικών που φτάνουν τα πενήντα. Έχω τσακωθεί με παιδιά που τα εκτιμώ ειλικρινά από τότε που ήμασταν εφτά χρονών, έχω βρεθεί για ευχάριστη παρέα με έναν-δυο που σαν έφηβοι ποτέ δεν κολλήσαμε, τους περισσότερους απλά τους παρακολουθώ με νοσταλγία και συμπάθεια, με περιστασιακό χιούμορ, με χαρές για τις χαρές τους, με αποστασιοποίηση και αμηχανία στις λύπες τους.

Κάπου ανάμεσα, οι φιλίες από το Πανεπιστήμιο. Φίλοι στενοί και πραγματικοί οι περισσότεροι από αυτούς, επιλεγμένοι με την αμφισβητήσιμη σοφία των 18 μας χρόνων, άλλοι ακόμα κολλητοί σε πορεία ζωής, άλλοι πιο μακρινοί, επικοινωνία χωρίς εντάσεις, χωρίς πόλωση, με νοσταλγία, χιούμορ, και μεγαλύτερη ειλικρίνεια.

Η τρίτη κατηγορία είναι οι νεόκοποι πρώην και νυν συνοδοιπόροι της βραχύβιας πολιτικής μου διαδρομής. Αυτοί οι φίλοι δεν είναι μόνο από το Ποτάμι. Φυσικά πρώην και νυν Ποτάμιοι και Παραποτάμιοι, συμφωνούντες, διαφωνούντες, ονειροπόλοι, ονειροπαρμένοι, ρεαλιστές, κυνικοί, συμβιβαστικοί, άθεοι, ένθεοι, αθεόφοβοι, πολιτευόμενοι, επιστήμονες, επιχειρηματίες, μπλοκάκηδες, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, μενσεβίκοι, μπολσεβίκοι, αριστεριστές, φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, προοδευτικοί, απ΄’ολα έχει αυτός ο μπαξές. Σκεφτόμουνα τι έχουμε κοινό με όλους αυτούς. Δεν είναι το Ποτάμι. Ούτε καν το περίφημο “όλοι ΠΑΣΟΚ ήμασταν” - δεν ήμουνα. Αλλά πάω στοίχημα ότι κάποτε όλοι μας είχαμε πιστέψει είτε λίγο είτε πολύ, σε αυτό που - ίσως σπασμωδικά και αντικειμενικά μάλλον αποτυχημένα με βάση το εκλογικό μέτρο - προσπάθησε να εκφράσει ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου του ’90 - μην σας πω ότι οι περισσότεροι τον είχαμε ψηφίσει στις αρχές του ’90. Αλλάξαμε πορείες από τότε, αλλάξαμε παραστάσεις, αλλάξαμε προτεραιότητες, αλλάξαμε, εμείς.

Με όλες τις κατηγορίες φίλων όμως, υπήρξαμε κάποτε παρέα. Είχαμε διαφορές με τους συμμαθητές, αλλά κρατάμε το ότι μεγαλώσαμε μαζί, δεν κοιτάμε τις διαφορετικές πορείες. Είχαμε πολλά κοινά με τους συμφοιτητές, χτίζουμε σε αυτά, και όχι στις διαφορές μας. Με τους “συναγωνιστές” λοιπόν τι θα κοιτάμε σε λίγα χρόνια από τώρα; Τις διαφωνίες μας για το ότι οι πολιτικές μας πορείες απέκλιναν; Ή θα κοιτάμε αυτά που μας ενώνουν; Θα επιμείνουμε στην διαφωνία μας για το ακριβές ισοζύγιο ανάμεσα στην ιδιωτική πρωτοβουλία και την κρατική εποπτεία, το φορολογικό μοντέλο, και άλλα που φαντάζουνε ουσιώδη; Ή θα βλέπουμε την πίστη μας σε ένα Κοινωνικό Κράτος, σε Παιδεία και Υγεία για όλους, στην Ισονομία, σε μια Ευρώπη όπως την φανταστήκαμε και όχι όπως πορεύεται, και σε άλλα που κανείς δεν μπορεί να χαρακτηρίσει επουσιώδη

Αλλά θα μου πείτε πάλι, καλά τα λέω “απ’έξω”. Μου ταιριάζει ίσως το παρακάτω ...

Ἀνὴρ κομπαστής. Ἀνὴρ πένταθλος ἐπὶ ἀνανδρίᾳ ἑκάστοτε ὑπὸ τῶν πολιτῶν ὀνειδιζόμενος, ἀποδημήσας ποτὲ καὶ μετὰ χρόνον ἐπανελθών, ἀλαζονευόμενος ἔλεγεν ὡς πολλὰ καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν ἀνδραγαθήσας, ἐν τῇ Ρόδῳ τοιοῦτον ἥλατο πήδημα ὡς μηδένα τῶν Ὀλυμπιονικῶν ἐφικέσθαι· καὶ τούτου μάρτυρας ἔφασκε παρέξεσθαι τοὺς παρατετυχηκότας, ἂν ἄρα ποτὲ ἐπιδημήσωσι. Τῶν δὲ παρόντων τις ὑποτυχὼν ἔφη πρὸς αὐτόν· Ἀλλ', ὦ οὗτος, εἰ τοῦτο ἀληθές ἐστι, οὐδὲν δεῖ σοι μαρτύρων· αὐτοῦ γὰρ καὶ Ῥόδος καὶ πήδημα. Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι ὧν πρόχειρος ἡ δι' ἔργων πεῖρα, περὶ τούτων πᾶς λόγος περιττός ἐστι.

Μπορούμε λοιπόν να αποδείξουμε τι μπορούμε να κάνουμε - ενωμένοι - εδώ και τώρα.

Ora est.