Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Πρωινός καφές στο Ολλανδικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο


Κάθε πρωί περνάω από την καφετέρια του νοσοκομείου στο οποίο εργάζομαι - το Ολλανδικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο - για ένα μεγάλο καυτό καπουτσίνο με γάλα. Η συγκεκριμένη καφετέρια είναι κοινή για γιατρούς, νοσοκόμους, ερευνητές, αλλά και τους ασθενείς και τους συνοδούς τους, και είναι ένα πολύ προσεγμένο αν και μάλλον τσιμπημένο στις τιμές του περιβάλλον, αλλά πολύ φιλικό σαν χώρος και με ιδιαίτερα ευγενικό προσωπικό. Στην ουρά (γιατί εδώ δεν έχουν προτεραιότητα οι εργαζόμενοι αλλά οι ασθενείς, αντίθετα με την ημεδαπή, όπου οι γιατροί σχεδόν σπρώχνουν τον λαουτζίκο στην άκρη για να πάρουν τον φραπέ τους, και είναι σύνηθες το σήμα "Οι Ιατροί Έχουν Προτεραιότητα") παρατηρώ συχνά τον κόσμο. Το νοσοκομείο δουλεύει κυρίως με "ασθενείς μια ημέρας". Φτάνεις το πρωί για την (χημειο)θεραπεία σου ή τις εξετάσεις, και αποχωρείς αυθημερόν. Οι τυπικοί Ολλανδοί πάντα πιο νωρίς στα σημαντικά ραντεβού, και πάντα υπάρχει λίγη ώρα για καφέ και ίσως ένα γλυκό. Ζευγάρια στην ηλικία μου που κρατιούνται χέρι με χέρι συχνά με μια συγκινητική αποφασιστικότητα στο ύφος τους, άλλα ζευγάρια με ένα ύφος απόγνωσης ή  απορίας, νέοι που συνοδεύουν τους γονείς τους, ηλικιωμένα ζευγάρια με αργές κινήσεις, άλλοι τρυφεροί, άλλοι απόμακροι. Ένα ανθρώπινο μωσαϊκό. Με τα χρόνια το συνηθίζεις, παρατηρώ με απλή περιέργεια, χωρίς να με επηρεάζουν οι εικόνες, ίσως και με μια δόση μεσογειακής αδιακρισίας.

Σήμερα μπήκα κάπως βιαστικά - και με αρκετά νεύρα από διάφορες ανοησίες - ξεπάγιασα στους μηδέν με το ποδήλατο, ξέχασα την κάρτα για το μετρό, κατέβηκα στην λάθος στάση. Έφτασα σχεδόν τρέχοντας, και κατευθύνθηκα στην ουρά έτοιμος να προσπεράσω έναν ηλικιωμένο κύριο. Κοντοστάθηκα και του έγνεψα ότι προηγείται. Μου χαμογέλασε και αρνήθηκε ευγενικά, λέγοντας μου ότι περιμένει τον γιο του και δεν βιάζεται. Τον παρατήρησα - καλοζωισμένος με κοιλίτσα, με ένα παχύ λευκό περιποιημένο μουστάκι, ένα κοκκινωπό μάλλινο μπλουζάκι πάνω από το πουκάμισο, ένας σωματότυπος που παρέπεμπε στην Μεσόγειο και όχι στους ψηλούς ξερακιανούς Ολλανδούς. Δεν μου φάνηκε άρρωστος - περίεργο σκέφτηκα, θα είναι στις πρώτες θεραπείες ή για διάγνωση - αλλά αυτοί έρχονται πιο αργά. Σε λίγα λεπτά είχα πάρει τον καφέ μου και γύρισα να του πω φεύγοντας μια "καλημέρα". Είδα δίπλα του τον γιο του - στην ηλικία μου. Ψηλός, λεπτός, καλοντυμένος, με το αποφασιστικό ύφος που έχουν στις διαφημίσεις οι νεαροί και δυναμικοί δήθεν διευθυντές που οδηγούν γρήγορα αυτοκίνητα και κατά κανόνα συνοδεύονται από μια ψηλή ξανθιά . Κρατούσε τον σιδερένιο στύλο με τον ορό της χημειοθεραπείας του λίγο στο πλάι, κάπως διακριτικά, σα να ντρεπόταν, και προχωρούσε με μικρά, προσεχτικά και αδύναμα βήματα. Ο πατέρας του μου χαμογέλασε, πήρε αυτός τους δύο καφέδες τους, έναν σε κάθε χέρι χωρίς δίσκο, ο γιος του τον κοίταξε σχεδόν απολογητικά που δεν μπορούσε να βοηθήσει, ο πατέρας του έκανε ένα αδιάφορο νεύμα "δεν πειράζει", γύρισε από την άλλη κοιτώντας για ένα ελεύθερο τραπεζάκι, το χέρι του έχασε για λίγο την σιγουριά του και η κούπα του καφέ έκανε ένα θόρυβο στο πιατάκι για δύο δευτερόλεπτα, και για μια στιγμή μπορούσες να δεις μια σκιά απελπισίας στον βλέμμα του. Για μια μόνο στιγμή, και μετά πήραν και οι δύο το αποφασιστικό ύφος: "σήμερα βγήκαμε απλά μαζί παρέα για καφέ".