Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Μια σύντομη συνάντηση, με απρόσμενη θεματολογία


Με τον Σταύρο, συναντιόμαστε μια-δυο φορές τον χρόνο - άμα το σκεφτείς δεν είναι άσχημα, σε σχέση δηλαδή με τις συναντήσεις του λαοφίλητου πρωθυπουργού με κάποιους Ευρωβουλευτές. Οι συζητήσεις είναι σπαστές, διακόπτονται από τηλέφωνα και ανυπόμονους συνεργάτες, και ανάθεμα αν έχουμε πει πέντε ήρεμες κουβέντες από τον Σεπτέμβρη του '14. Στις 3 Ιανουαρίου το μεσημέρι έφτασα στο ραντεβού μας με μια ελληνικού στυλ καθυστέρηση 45 λεπτών. Μπήκα στο χαμάμ με τα κορίτσια του γραφείου τύπου -  γραφείο το λένε, αλλά είναι γύρω στους 35 βαθμούς και το πως κάθονται εκεί μέσα με όλα τους τα ρουχαλάκια είναι ένα μυστήριο - και εκεί που σκεφτόμουνα ότι άδικα ανέβηκα, μπήκε ο Σταύρος, πιο χαλαρός από ότι συνήθως, "συγγνώμη βρε φίλε - έμπλεξα και άργησα, έλα μέσα να τα πούμε". Πότε θα γίνουν εκλογές, γιατί έχουμε κολλήσει δημοσκοπικά, ιδέες για καλύτερη εκμετάλλευση του διαδικτύου, εικασίες για διάφορα πολιτικά. "Εσύ τι κάνεις;" με ρώτησε μια στιγμή. Άρχισα να του λέω για τις τέσσερις μέρες στο Λασίθι, για το πως χώρισε ο φίλος μου και συνυποψήφιος Φάνης και στο χωριό το "σπασμένο τηλέφωνο" έφτασε ότι χώρισα εγώ και βρήκα μια Ολλανδέζα (Νοτιοαφρικανή βρήκε ο Φάνης, αλλά Ολλανδέζα γονιδιακά ...), γελάσαμε, με διέκοψε, σοβαρά: "Όχι βρε φίλε, τι κάνεις, εκεί που ερευνάτε για τον καρκίνο, για αυτά θέλω να μου πεις". "Ο δημοσιογράφος" σκέφτηκα. Του το είπα. Γέλασε, "Πες μου μια ιστορία, για κάτι που βρήκατε". Του είπα, και να τι κατάλαβε:

"Τον Αναστάση τον βλέπω μόνο στις γιορτές. Έρχεται βιαστικός στην Αθήνα, κατεβαίνει στο Λασίθι και πριν καλά καλά μιλήσουμε, έχει μπει το αεροπλάνο και είναι ξανά στην Ολλανδία. Βιολόγος, Ερευνητής Ολλανδικού Αντικαρκινικού Ινστιτούτου. Οκτώ χρόνια προσπαθεί μαζί με το φίλο του Τάϊν Μπρούμελκαμπ στη Βοστώνη και με τη συμμετοχή εργαστηρίων από το Άμστερνταμ, το Ρότερνταμ, το Στάνφορντ... Και αυτή την εβδομάδα η δικαίωση ήρθε από το διασημότερο ίσως διεθνές επιστημονικό περιοδικό, το Nature. Βρήκανε μιαν ανθρώπινη πρωτεΐνη που είναι απαραίτητη για την επιβίωση των ιών που προκαλεί την πολιομυελίτιδα, το κοινό κρυολόγημα - την «ιωσούλα» που λένε συχνά οι γιατροί για τα παιδιά – αλλά και τον αφθώδη πυρετό στα ζώα. Για κάποιες από αυτές τις ιώσεις υπάρχουν εμβόλια, όπως για την πολιομυελίτιδα (που ενώ είχε εξαφανιστεί ως ασθένεια, η αντιεμβολιαστική υστερία την έχει δυστυχώς επαναφέρει), αλλά για καμία από αυτές δεν υπάρχει φάρμακο. Το κρυολόγημα βέβαια στα παιδιά περνάει σε τρεις μέρες (χωρίς αντιβιοτικά - δεν βοηθάνε) αλλά για έναν ασθενή σε χημειοθεραπεία ένα απλό κρυολόγημα μπορεί και να είναι θανατική καταδίκη και η πολιομυελίτιδα αφήνει τα σημάδια της, μικρότερα ή μεγαλύτερα, για μια ζωή. Ήδη δύο εταιρίες πήραν τα πνευματικά δικαιώματα της ανακάλυψης. Ο Αναστάσης και ο Τάιν αισθάνονται ευτυχισμένοι.
Η ευτυχία που πηγάζει όταν είσαι χρήσιμος."

Καλά τα κατάλαβε - εντάξει, μαζί το γράψαμε - βγάλαμε και μια φωτογραφία "σέλφι". Θα τα δείτε και αύριο στο Ποτάμι αυτά, αλλά είπα να τον προλάβω αμέσως με την λήξη του εμπάργκο.

Και με έβγαλε και από την δύσκολη θέση για το πως να σας μιλήσω για την δουλειά μας αυτή. Αν και σχεδόν "λαθρεπιβάτης" - δεν είναι οι ιοί στα κύρια ερευνητικά μου ενδιαφέροντα - αφιέρωσα πολλές ώρες συζήτησης και μέρες δουλειάς, και η ερευνήτρια της ομάδας μου η Έλλη αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο της αυτή την οκταετία σε αυτή την δουλειά. Ωραία δουλειά - και δεν μίλησα στον Σταύρο για την σύνδεση της αυτοφαγίας με την άμυνα των κυττάρων ενάντια σε ιούς, που περιγράφουμε για πρώτη φορά σε αυτή την δημοσίευση. Το ανυπόμονο αναγνωστικό κοινό (...) θα πρέπει να περιμένει μέχρι αύριο (!) για μια πιο αναλυτική περιγραφή, ή να διαβάσει την επιστημονική δημοσίευση στην ιστοσελίδα του Nature.

Ακολουθούν τουλάχιστον δύο ακόμα δημοσιεύσεις στο θέμα, με την συμμετοχή και των φίλων στην Οξφόρδη, που αποτελούν και την κυρίως δουλειά του δικού μου εργαστηρίου σε αυτό το θέμα: παρόλο που τα αποτελέσματα μας ήταν ιδιαίτερα χρήσιμοι οδηγοί στην έρευνα μας, τα περισσότερα δεν συμπεριλήφθηκαν στην κυρίως δημοσίευση. Θα τα πούμε για αυτά μια άλλη φορά.  Η Έλλη φεύγει για να αρχίσει την δικιά της ερευνητική ομάδα στην Σουηδία, η Ζακλίν ετοιμάζεται πλέον να υποστηρίξει το διδακτορικό της, εγώ ετοιμάζομαι για αιτήσεις παραπέρα χρηματοδότησης για να κατανοήσω τον ακριβή μηχανισμό της αλληλεπίδρασης της απελευθέρωσης του ιού από τα ενδοσώματα και την αλληλεπίδρασης αυτής της διαδικασίας με την αυτοφαγία,  ο Τάϊν ετοιμάζεται με την Evotec και την Haplogen για να βρεθούν σε κλινικές δοκιμές ... και η ζωή θα συνεχιστεί και πέρα από την πολιτική ... αλλά τα πάντα θα παραμένουν πολιτική.