Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Σκοτεινές περιοχές στο DNA και στην κοινωνία μας


Στις περιοχές του γενετικού υλικού που βρίσκεται γύρω από τα γονίδια αλλά δεν μεταγράφονται και δεν μεταφράζονται σε πρωτεΐνες (και αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία του γονιδιώματος μας), ο καθένας από εμάς έχει μικρές ιδιομορφίες. Ο φίλος Μανώλης Δερμιτζάκης, έχει κάνει πρωτοποριακή και καταπληκτική δουλειά (δημοσιευμένη στα καλύτερα διεθνή επιστημονικά περιοδικά) δείχνοντας την σημασία αυτών των αλλαγών στις μη-κωδικοποιούμενες "σκοτεινές” περιοχές του DNA στην βιολογία μας. Οι αλλαγές αυτές δεν σχετίζονται άμεσα με συγκεκριμένους φαινότυπους (π.χ. το ύψος),  ή με ασθένειες, αλλά έμμεσα. Η θεωρία του Μανώλη και των συνεργατών του προτείνει ότι το γονιδίωμα μας βρίσκεται σε μια διαρκή αντιπαράθεση με τις ιδιομορφίες αυτών των αγνοημένων σκοτεινών περιοχών, και σε βάθος χρόνου η αντιπαράθεση αυτή συμβάλλει π.χ. στον καθορισμό του ύψους μας, ή μπορεί να συμβάλλει στην εμφάνιση ενός καρκίνου. Η παρομοίωση που ο ίδιος χρησιμοποιεί, είναι ότι όπως το κάπνισμα δεν σε δολοφονεί άμεσα, αλλά οι μικρές συσσωρευμένες αλλαγές από την έκθεση στον καπνό θα οδηγήσουν αργά και σταθερά σε καρδιαγγειακές και άλλες παθήσεις, έτσι και οι μικρές αλλαγές στην “σκοτεινή” περιοχή του γονιδιώματος μας αργά ή γρήγορα συμβάλουν σε διάφορα χαρακτηριστικά μας και διάφορες παθήσεις.

Η ομιλία του Μανώλη χθες ήτανε πραγματικά υπέροχη, και παρά το ότι η ειδικότητα μου είναι αρκετά μακριά από την γονιδιωματική, την απόλαυσα, όπως απόλαυσα και την βραδινή μας κουβέντα με λίγους συναδέλφους. Οι πρωινές σκέψεις του Σαββάτου δεν μπορεί όμως αλλά να είναι και πολιτικές (αν και σήμερα ήτανε και μουσικές λόγω των κονσέρτων της ομάδας Wandeweiser στο Άμστερνταμ, με συμμετοχή συνθέσεων και του φίλου Αναστάση Φιλιππακόπουλου).

Η Ελληνική κοινωνία που εκφράζεται ανοιχτά και ποικιλοτρόπως στο διαδίκτυο και στην καθημερινή ζωή, τελικά βρίσκεται σε μια διαρκή πάλη με σκοτεινές περιοχές. Και οι σκοτεινές περιοχές δεν είναι ούτε τα σιωνιστικά κέντρα του Πλεύρη, ούτε η Γερμανική Ηγεμονία της Ζωής, ούτε τα κέντρα της Εγχώριας Πλουτοκρατίας του Λαφαζάνη, ούτε οι Ανθαίλλυνες του νεόκοπου ευτραφούς μας επίδοξου Φύρερ, ούτε οι Πολυεθνικές και ο Καπιταλισμός του Κουτσουμπά.

Οι σκοτεινές περιοχές είμαστε εμείς. Ίσως όχι εμείς που δεν πήραμε απόδειξη για την τυρόπιτα στο αγαπημένο παράδειγμα της διαδικτυακής κουλτούρας, αλλά εμείς που δώσαμε φακελάκι στον γιατρό του κάποτε ΙΚΑ και τώρα παραπονιόμαστε για το σύστημα υγείας, εμείς που δηλώσαμε την αντικειμενική στην εφορία όταν αγοράζαμε στα τριπλά και τώρα παραπονιόμαστε που οι τιμές είναι κάτω από τα μισά της αντικειμενικής, εμείς που δεν ζητήσαμε απόδειξη από τον εργολάβο και τώρα παραπονιόμαστε που υδραυλικοί και ηλεκτρολόγοι κλείνουν τα βιβλία τους και επίσημα, εμεις που …

Οι σκοτεινές περιοχές είναι και οι πολιτικοί που πιστεύουν ότι η έδρα ανήκει σε αυτούς και όχι στο κόμμα που τους ανέδειξε (ακόμα και όταν εκλέχθηκαν με λίστα), που με μια ανακοίνωση σε μια ημέρα μνήμης πιστεύουν ότι ξεγράφουν πορεία χρόνων, που με τα πτυχία και την νεωτερική διαλεκτική τους παρουσία διαγράφουν κομματικές αμαρτίες χρόνων.

Οι σκοτεινές περιοχές είναι και οι επαγγελματίες του δόγματος "Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάρτης” - φαρμακοποιοί, οδηγοί, γιατροί, ως και τα σώματα ασφαλείας.
Σε αυτές τις σκοτεινές περιοχές, δεν ανήκει η πλειοψηφία των Ελλήνων - αλλά ανήκει η πλειοψηφία της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας.
Η διαρκής αντιπαράθεση της ποικιλότροπα εκφραζόμενης ελληνικής νεωτερικότητας, της πρωτοπορίας στις οικονομικές δραστηριότητες, στις τέχνες, στις επιστήμες, με την σκοτεινή περιοχή του ψευδεπίγραφου Εθνικισμού, της ψευδεπίγραφης ηθικής ανωτερότητας της Αριστεράς, της ψευδεπίγραφης υπεύθυνης και φιλελεύθερης Δεξιάς, ακόμα και αυτής της βαθιά ψευδεπίγραφης Αναρχίας των κακοφτιαγμένων μολότοφ, μας διαμόρφωσε και μας διαμορφώνει στην βραχύβια ιστορία μας ως κράτος-έθνος. "Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον” λέγανε οι λατρεμένοι μας πρόγονοι, "όλοι έχουμε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο και κανένας δεν μπορεί να τ’ αποφύγει” λέει ο λαϊκός μας βάρδος - μαζί με πάμπολλες άλλες ανοησίες που είπανε μαζί με τα πολλά σωστά τους. Πεπρωμένο δεν υπάρχει ούτε στο γονιδίωμα μας (π.χ. την όποια προδιάθεση για καρδιαγγειακά μπορείς και να την αποφύγεις αν δεν είναι κάθε μέρα Τσικνοπέμπτη) ούτε στην πορεία της Ελλάδας (π.χ. την όποια προδιάθεση για καταστροφή μπορείς και να την αποφύγεις αν δεν ψηφίζεις αυτά που ψηφίζεις συμπολίτη). Κακές συνήθειες υπάρχουν, αν και όχι μόνον.