Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Ένα πολιτικό ταξίδι τριών χρόνων …


Το πρώτο κομμάτι είναι ένας προσωπικός απολογισμός που αισθάνθηκα την ανάγκη να καταθέσω. Για πολιτικά συμπεράσματα ... στο τέλος! Η τελευταία παράγραφος διαβάζεται και μόνη της.

Όταν ο Σταύρος ανακοίνωσε την ίδρυση του Ποταμιού, γράφτηκα μέσα σε λίγα λεπτά μετά που διάβασα την είδηση στο Protagon. Πολιτική χωρίς πολιτικούς - να μια ιδέα. Το ίδιο βράδυ αποφάσισα να μην επικυρώσω την εγγραφή μου από το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο - που να μπλέκω τώρα, για να δούμε ... Ψήφισα Ποτάμι στις Ευρωεκλογές, παρότι κάποια ονόματα στο ψηφοδέλτιο δεν μου άρεσαν, αλλά είχε και πολλούς εξαιρετικούς ανθρώπους.

Λίγες εβδομάδες μετά, τέλη Μαΐου του '14 στο συνέδριο της Ελληνικής Εταιρίας Φαρμακολογίας στην Αθήνα, συζητώντας με τον Αχιλλέα για τα επιστημονικά, τον ρώτησα πως πάει η κίνηση των “58”. “Μιλάω - μιλάμε - με τον Σταύρο: το Ποτάμι είναι αξιόλογη προσπάθεια Αναστάση μου! Θέλεις να μιλήσω στον Σταύρο για εσένα; Θες να ανακατευτείς;”

Eίχα εκλεγεί αναπληρωτής καθηγητής Βιοπληροφορικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Σκέφτηκα ότι βαρέθηκα να γκρινιάζω απλά σε φίλους και γνωστούς, και να ακούω γκρίνια, από την ίδια θέση που βλέπω και το Τσάμπιονς Ληγκ ... καθότι Παναθηναϊκός, από τον καναπέ.  Σκέφτηκα ότι οφείλω και στον εαυτό μου και την Ελλάδα να πω ορισμένα πράγματα, να αποκτήσω δημόσιο λόγο. Να ξαναγίνω πραγματικός πολίτης  της Ελλάδας πριν γίνω κάτοικος της Ελλάδας. “Γιατί όχι;”.

Παρακολούθησα διακριτικά - την προχειρότητα με την οργάνωση του Συνεδρίου, από κάμπινγκ στην Βόρεια Ελλάδα στο Λαύριο. Δεν βρέθηκα στο Λαύριο. 

Ο Σταύρος με πήρε για πρώτη φορά στο κινητό, στην διάρκεια ενός Συνεδρίου στη Βέρνη, τον Ιούλιο του '14. Στις 25, το απόγευμα. Μάλλον σε κάποιο αυτοκίνητο αυτός, σε ένα διάλειμμα του συνεδρίου εγώ. Άμεσος, ξεφορτωθήκαμε τον πληθυντικό, εύκολος συνομιλητής, μου ζήτησε να συμμετάσχω στην Επιτροπή Διαλόγου και να μιλήσω στην εκδήλωση στις 21 Σεπτεμβρίου. 19-21 ήταν το συνέδριο της Ελληνικής Κρυσταλλογραφικής Εταιρίας στο Ηράκλειο, είχα κανονίσει να πάω πριν από μήνες. Έφυγα από το συνέδριο νωρίς το πρωί στις 21, με κάπως βαρύ κεφάλι από τις καταχρήσεις της προηγούμενης, έφτασα στο "Κακογιάννης" την τελευταία στιγμή. Με περίμενε μια αγχωμένη Σοφία - πρώτη φορά που την έβλεπα μετά από αρκετά τηλεφωνήματα. Με έβαλε στην αίθουσα, μόλις είχε αρχίσει να μιλάει ο Κριμιζής. Είπε όσα είχα να πω και περισσότερα. Η δικιά μου ομιλία λίγο μετά, πέντε λεπτά εκτός κειμένου, ο Σταύρος στην πρώτη σειρά. Ο Σταύρος έβγαλε την τελευταία ομιλία - κάπως μακρόσυρτη. Αγχωμένος αλλά σαφής, είπε όλα αυτά που ήθελα να ακούσω. Με σαφείς αδυναμίες, αλλά για έναν άνθρωπο που μιλάει για πολιτική για πρώτη φορά, σχεδόν εντυπωσιακός. Μου άρεσε. Γύρισα σπίτι χαρούμενος, κανόνισα να βγω με φίλους το επόμενο βράδυ, να τους μιλήσω για την εμπειρία. Το μεσημέρι, χτύπησε πάλι το κινητό, η Σοφία. "Μπορώ να πάω το βράδυ με την παρέα του Σταύρου στο Αλάτσι;" "Που;" Η κακομοίρα η Σοφία πρέπει να σκεφτότανε ότι έμπλεξε με μεγάλο βλαχαδερό - οι φίλοι μου που τους πήρα να ακυρώσω το ραντεβού μαζί τους, όταν ρώτησα αν ξέρανε το Αλάτσι βάλανε τα γέλια - το ήξερε όλος ο κόσμος. Ήταν εκεί ο δικός μας “Πρύτανης”, ο Γιώργος ο Παυλάκης του οποίου θαύμαζα την επιστημονική πορεία για χρόνια (για την ιστορία του ως γιατρού μέσα στην εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν ήξερα τίποτε, τα έμαθα αυτό το βράδυ, άφωνος) , ο Κωστής ο Καζαμιάκης που είχε πάρει την πρωτοβουλία της συνάντησης, άλλοι δύο φίλοι τους, και ο Σταύρος. Ήρθε λίγο καθυστερημένος. Μου άρεσε ότι άκουγε περισσότερο από ότι μίλαγε, έκανε καλές ερωτήσεις, δημοσιογράφος. Πιο αργά ο πολιτικός: αγχωμένος με την οργάνωση του κόμματος και κυρίως με τα οικονομικά, το κόμμα δεν τρέχει τζάμπα. Έφυγε πρώτος, κουρασμένος, εμείς μείναμε λίγο παραπάνω, συζητάγαμε με τον Πρύτανη για τους επιταχυντές σωματιδίων, με τον Παυλάκη δεν είπαμε κουβέντα για δουλειά αν και πιο κοντά επιστημονικά. Δεν ξέρω γιατί, δεν έτυχε. Χωρίσαμε λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Έφυγα με βαρύ κεφάλι από τις τσικουδιές.

Για τις γιορτές του '15 ετοιμάζαμε μια εκδήλωση της Επιτροπής Διαλόγου με θέμα "Γιατί έφυγα", τους Έλληνες που είχαν φύγει για το εξωτερικό. Ήθελα να μιλήσω με θέμα "Γιατί θα γυρίσω". Γύρισα ένα σύντομο βίντεο με την Γιάννη τον Κασπίρη - μεγάλη μου αδυναμία από τότε και μετά, μας πρόγκιξε λίγους μήνες μετά και στήσαμε το αγαπημένο μου other-side.gr  μέχρι που μας έφυγε. Αχ, ρε Γιάννη. Μέσα στο προεκλογικό πυρετό, η εκδήλωση για τους Έλληνες του εξωτερικού ξεχάστηκε. Προκηρύχθηκαν οι εκλογές.

Η Σοφία στο τηλέφωνο, ήμουνα στο πατρικό μου στην Πεύκη, στην βεράντα: "Θα το συζήταγες να κατέβεις υποψήφιος"; Συνάντηση με τον Σταύρο, θυμάμαι ότι κουτσαίναμε και οι δύο. Εγώ είχα για κάμποσες μέρες πρόβλημα μετά από χρόνια στο γόνατο, ο Σταύρος είχε χτυπήσει στον αστράγαλο την προηγούμενη. "Κατέβα στο Λασίθι - μου έλεγες για το σπίτι σου στο Κάτω Χωριό". Εντάξει σκέφτηκα, στο Λασίθι στο κάτω-κάτω δεν μπορεί να γίνει καμιά στραβή και να εκλεγώ, οπότε γιατί όχι; Συμβουλές από επιφανές στέλεχος της ΝΔ στο πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στο Ηράκλειο: "Να κατέβεις, να πάρεις ψήφους από τους Συριζαίους - να πας σε μνημόσυνα - έχει ψήφους. Κηδείες να μην πας, είναι δύσκολες, δεν έχεις εμπειρία". Δεν είχα ξαναμιλήσει ποτέ με νυν βουλευτή, έμεινα άφωνος. Ε, άμα κατάφερε και βγήκε αυτός,  τουλάχιστον ρεζίλι δεν θα γίνω. Γύρισα στο Άμστερνταμ για λίγες μέρες. Έκανα και την μαγνητική για το γόνατο - "άμεσα χειρουργείο". Το αγνόησα, κατέβηκα Ελλάδα για τις εκλογές.

Έφτασα πρώτα Αθήνα, βγήκα με παλιούς συμμαθητές για καφέ (Τάσος, Τάσος και Τάσος και ένας Κωστής για ξεκάρφωμα), μετά πήρα τον ηλεκτρικό για Πειραιά. Βρέθηκα διακριτικά στο κοινό στην εκδήλωση στον Πειραιά, με είδε πρώτη η Σοφία, με έβαλε στην πρώτη σειρά "είσαι υποψήφιος βρε τώρα, κάτσε μπροστά", ο Σταύρος με είδε στην μέση της κουβέντας και ήρθε αστειευόμενος και ακούμπαγε στον ώμο μου,  γυρίσαμε στην Σεβαστουπόλεως στριμωγμένοι σε κάτι βανάκια. Πρώτη γνωριμία με την Λίνα, μου έδωσε κάτι κιλά προεκλογικό υλικό για τα κατεβάσω στην Κρήτη. Και μπλουζάκια, ακόμα έχω δυο από αυτά. Τα Πάντα Ρήβερ.

Ηράκλειο - πήγα στo εκλογικό κέντρο νωρίς το πρωί. Γνωριμία με τον Μηνά, τον Άρη. Λίγο αργότερα με τον πάντα αγχωμένο και δραστήριο Κυριάκο - "έφερες υλικό; Να 'σαι καλά!". Η ρημάδα η προχειρότητα, δεν ξέραμε πότε έφταναν οι αφίσες, τι να κάνουμε με τα ψηφοδέλτια. Η "πολιτική χωρίς πολιτικούς" είχε μπει και αυτή στην άκρη. Στο Ηράκλειο έβγαινε έδρα, ένας-δύο καινούριοι - πατώσανε τελικά - οι άλλοι υποψήφιοι καιρό στην πολιτική, με αξιώματα παλιά, γνωριμία με μια ακόμα μεγάλη μου συμπάθεια, τον Σπύρο.

Έφυγα για Λασίθι. Πρώτη γνωριμία με τον Φάνη, για καφέ στην Ιεράπετρα. Επιφυλακτικοί και οι δύο. Ο "καθηγητής" με τον "εστιάτορα" - δίδυμο συνταγή για καταστροφή. Μετά από μια μέρα στο αμάξι είχαμε γίνει και μένουμε αγαπημένα φιλαράκια. Ήρθε το βαν με τις αφίσες για περιοδεία. Η Σοφία με την φωτογραφική, ο Θόδωρος στο τιμόνι, ο Στέλιος για πολιτική υποστήριξη. Οροπέδιο, ορεινά Σητείας, αξέχαστα πρωϊνά. Μετά από τρεις μέρες, το βράδυ στον Άγιο το γόνατο με είχε πεθάνει. "Σταμάτα Θόδωρε στην στροφή στο ξενοδοχείο, δεν μπορώ να περπατήσω από το πάρκινγκ". Σταμάτησε με τα αλάρμ, μας πήρανε φωτογραφία και μας ξεμπροστιάσανε για ασυνείδητους οδηγούς, ρόμπα γίναμε στο Twitter. Μας ξεφώνησε και ο Νίκο - πήρα το θάρρος και του εξήγησα. Μείναμε φίλοι διαδικτυακοί από τότε. Άλλες δυο μέρες πέρα-δώθε, ραδιόφωνα, πρώτη φορά στην τηλεόραση. "Δεν χρειαζόταν να του εξηγήσεις ότι τον θεωρείς μαλάκα τον παρουσιαστή ρε!" "Μα δεν τον είπα!" "Ε, δεν χρειάστηκε, έτσι όπως τον κοίταγες ...". Ομιλία του Σταύρου στο Ηράκλειο - δεν κατάφερε να έρθει στο Λασίθι. Γνωριμία με τον "γιατρό" τον Νίκο στην πλατεία. Πρώτη "εμπειρία" στην "Ελιά" του Φάνη - κοινωνική παροχή! Πίσω στην Ιεράπετρα το Σάββατο. Ηρεμία. Δουλειές στο σπίτι . Αυθόρμητη συμπαράσταση  από γνωστούς. Αγωνία.

Το Ποτάμι τέταρτο. Απογοήτευση. Ξυπνάω στην Αθήνα. Στο Λασίθι έχουμε πάρει 8%, πέμπτοι Πανελλαδικά, οι ψήφοι μοιρασμένοι, περνάω τον Φάνη για μια εκατοντάδα. Πικρή επιτυχία.

Πίσω στις δουλειές μου. Συριζανέλ. Δημοσίευση στο Science μετά από χρόνια. Διαπραγμάτευση Γιάνη. Περιορισμοί στην ανάληψη μετρητών και τη μεταφορά κεφαλαίων. Δημοψήφισμα. Αρχίζω να γράφω πολιτικά άρθρα.

Εκλογές Σεπτεμβρίου. Πόλωση. Έλλειψη ενθουσιασμού. Στο βανάκι αυτή την φορά μόνος μου, βαρέθηκα από την πρώτη μέρα, δεν τράβαγε. Ραδιόφωνο κυρίως, στο Λασίθι δεν βγήκαμε στα καφενεία. Συναντήσεις με τους Δημάρχους, ήρθε ο Σπύρος για μια μονοήμερη περιοδεία στο Λασίθι, του είχα και μια έκπληξη, τον Νώντα που του έκανε ιδιαίτερα όταν έδινε εξετάσεις για το Πολυτεχνείο, κουτσομούρες στου Ναπολέων. Ομιλία στο Ηράκλειο, με τον Αχιλλέα και τον Γιάννη Παπανικολάου. Πάλι στην τηλεόραση (πιο πολιτισμένη κουβέντα αυτή την φορά), βόλτες στο Ηράκλειο, ποτάκια στην Γκουέρνικα, Σάββατο μεσημέρι στον Ονήσιμο στα Πεζά, μας τρολάρουν με φυλλάδια του Σύριζα. Για να λέμε την αλήθεια το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας. Πτώση παντού. Ο Σταύρος αμφισβητείται αλλά μένει.

Κοινότητες εξωτερικού, γνωριμία με την Μαρία που τις "τρέχει". Συνάντηση με την Μαρία και την Σοφία - "Πάχυνες!". Δεύτερο Συνέδριο. Εκλέγομαι στην ΜΕΣΥΑ. Φεύγουν αρκετοί αξιόλογοι φίλοι από το Ποτάμι. Επιθέσεις, μιζέρια. Από τους βουλευτές φεύγει ο Θεοχάρης, αργότερα ο Φωτήλας, ο Μπαρζώκας, ο Αχμέτ. Ωραία. Μένουμε εμείς που είμαστε Ποτάμι.

Περνάει ένας χρόνος, χωρίς να γίνουν πολλά. Αποφασίσαμε να κάτσουμε στην Ολλανδία. Ελλάδα τέλος για μια δεκαετία ακόμα. Τουλάχιστον. Αρχές '17. Συνάντηση με τον Σταύρο. Χαλαρός, η κουβέντα πιο άνετη, με ρωτάει για την δουλειά μου. Του λέω για την δημοσίευση που μας είχαν μόλις δεχθεί στο Nature. Όταν βγήκε της έδωσε δημοσιότητα - δεν έχω ξαναπάρει τόσα "like" - η Ελλάδα που διψάει για επιτυχίες. Δείπνο με την πάλε ποτέ Επιτροπή Εκπαίδευσης - πρωτοβουλία της πάντα δραστήριας και άλλης μεγάλης συμπάθειας, της Δάφνης, κουβέντα με τον Γιώργο: μαζί με τον Σπύρο μοναδικές παρουσίες στην Βουλή που μας κάνουν περήφανους.

Προχωράμε. Αλλά όλον αυτό τον καιρό οι κάποτε δραστήριοι τομείς Πολιτικής φαίνεται να έχουν χάσει τον ρόλο τους, την σπιρτάδα τους. Κολλημένοι στο 1.5% στις δημοσκοπήσεις.

Γενέθλια για τα τρία χρόνια Ποτάμι. Θέμα: μετά-αλήθειες. Τα σποτάκια μάλλον λάθος - για να είμαι ειλικρινής τα βρήκα τραγικά. Δεν κατέβηκα, δεν γινόταν. Η Μαρία μου ζήτησε να πω κάτι για τις μετα-αλήθειες στην Υγεία, έστειλα βίντεο, όπως και άλλοι, άκουσα και τις ομιλίες. Πολλά θετικά σχόλια. Ανακοινώθηκε το Π2.

Πρώτη εκδήλωση για το Π2 σε λίγες μέρες. Για να δούμε. Μια νέα αρχή;
Το Ποτάμι έχει μια μεγάλη ευκαιρία.  Και έχει περίπου έναν χρόνο για να την αδράξει.

Θέλει σκληρή δουλειά από τους Τομείς Πολιτικής για ένα Μανιφέστο, σωστό τεχνικά και δυνατό πολιτικά, τολμηρό κοινωνικά αλλά ρεαλιστικά κοστολογημένο.

Οι πολιτικές ανατροπές γίνονται με σαφές κοινωνικό στίγμα, σκληρή δουλειά, και πολιτικό όραμα. Όχι με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και προχειρότητες.

Ο πολιτικός χρόνος πλέον θα μας δοθεί, μέσα από το αφήγημα της δήθεν επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ και την μη αναστρέψιμη εκλογική στασιμότητα της ΝΔ.

Αλλά αγαπημένε μου πολύτιμε φίλε Σταύρο, αυτή η ευκαιρία μας είναι η τελευταία.