Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Συνήγορος του Αβαδδών


Από την Αποκάλυψη του Albrecht Dürer
που βρίσκεται επίσης στην βιβλιοθήκη μου,
από τις εκδόσεις "επικαιρότητα". 
Κάτι δεκαετίες πριν, αποφάσισα να στείλω την πρώτη μου επιστολή στον Διόδωρο Κυψελιώτη για το περίφημο Επταήμερο, λίγους μήνες μετά που αντικατέστησε τον θρυλικό Βοκκάκιο στην προτελευταία σελίδα στο ΒΗΜΑ. Μια και οι επιστολογράφοι στην τέταρτη στήλη του Επταήμερου ήταν ανώνυμοι, όπως άλλωστε και ο κύριος συντάκτης, χρειαζόμουν ένα ψευδώνυμο. Η πρώτη σκέψη ήταν φυσικά το απλό "Συνήγορος του Διαβόλου". Θα ταίριαζε μια χαρά με το πνεύμα των σχολίων μου, που με την έπαρση αυτών που διανύουν την τρίτη μόλις δεκαετία της ζωής τους, ήμουν βέβαιος ότι θα ήταν δηκτικά και ανατρεπτικά, και θα εξέφραζαν τα επιχειρήματα της "άλλης πλευράς". Μια και αυτή την εποχή όμως είχα βαλθεί να διαβάζω την Αποκάλυψη του Ιωάννη (την υπέροχη έκδοση της ΙΚΑΡΟΣ με την μεταγραφή του Σεφέρη αντικριστά με το πρωτότυπο σε άκοπο χαρτί), σκέφτηκα να γίνω ο Συνήγορος του Αβαδδών, αμφιλεγόμενου Αγγέλου της Καταστροφής ή της Αβύσσου, του Απολλύωντος: "ἔχουσι βασιλέα ἐπ ̓ αὐτῶν τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου· ὄνομα αὐτῷ ̔Εβραῑστὶ ̓Αβαδδών ἐν δὲ τῇ ̔Ελληνικῇ ὄνομα ἔχει ̓Απολλύων". Τον χαρακτηρίζω αμφιλεγόμενο, διότι ενώ οι περισσότεροι μελετητές τον ταυτίζουν με τον αντίχριστο, άλλοι θεωρούν ότι είναι ο ίδιος ο Χριστός.

Ο Συνήγορος του Αβαδδών ξεκίνησε λοιπόν το 1999, και με μεγάλα διαλείμματα ανάμεσα, τελείωσε το 2012, οπότε και άρχισε και η επώνυμη παρουσία μου με μεγαλύτερες επιστολές στο ΒΗΜΑ.  Φαντάζομαι ότι ο Αβαδδών τελείωσε οριστικά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2017, στο καφέ των εκδόσεων Γαβριηλίδη, σε μια πολύωρη συνάντηση του Διόδωρου με τον Αββαδών.

Η διάθεση του συνήγορου του Διαβόλου όμως συνεχίζεται. Αλλά από εκεί που συνήθως ο Συνήγορος του Αβαδδών είχε τον ρόλο της Πολιτικής Αγωγής, καταγγέλλοντας τα κακώς κείμενα για τα οποία ευθυνόταν μια πλειάδα "σεβάσμιων" συμπολιτών μας, βρέθηκε στον ρόλο της υπεράσπισης τριών διαφορετικών συμπολιτών. Χωρίς να μπω στις λεπτομέρειες, τις τελευταίες ημέρες  πήρα θέση υπέρ της Μπαζιάνα (που απλά συνεχίζει την καριέρα της όπως εκατοντάδες άλλοι που τους το επέτρεψε η νομοθεσία χωρίς φαντασιακούς "διορισμούς" από φωτογραφικά νομοσχέδια), του Κωστόπουλου (που ξεβλάχεψε και ξεψάρωσε αρκετούς που ξαφνικά έγιναν τιμητές της ηθικής που κυρίως καθρέφτισαν - και δεν δημιούργησαν - τα έντυπα του), και της Τζιτζίκου (που βοήθησε να ξεσκεπαστεί η κακοδιαχείριση της UNICEF και είναι τουλάχιστον αμφίβολο ότι είναι συνυπεύθυνη).

Για αυτή την ανάρτηση δεν έχει σημασία εάν έχω δίκιο ή όχι . Σημασία έχει ο διαχωρισμός των διαδικτυακών φίλων μου σε ομάδες, σε σχέση με αυτές τις τρεις θέσεις:

  1. Η πρώτη ομάδα είναι αυτοί που θεωρούν ότι η Μπαζιάνα "διορίστηκε χαριστικά", ο Κωστόπουλος είναι εκμαυλιστής την νεολαίας, και η Τζιτζίκου μια Συριζαία απατεώνας. Εντάξει, κάποιοι είναι λιγότερο και κάποιοι περισσότερο φανατικοί, αλλά η κεντρική ιδέα είναι ότι διαφωνούν σε όλα. Σε όλα γενικά, όχι μόνον σε αυτά τα τρία θέματα.
  2. Η δεύτερη, αυτοί που συμφωνούν για την Μπαζιάνα και την Τζιτζίκου, αλλά "πέφτουν απο τα σύννεφα" που πήρα θέση υπέρ του Κωστόπουλου. Αυτοί είναι κατά τεκμήριο οι αριστεροί φίλου, που διάβαζαν Αυγή όταν κυκλοφορούσε σε λιγότερα αντίτυπα από την Εστία και δεν δημοσίευε ισολογισμούς.
  3. Στην τρίτη ομάδα τέλος, είναι οι φίλοι που συμφωνούν για τον Κωστόπουλο, αλλά διαφωνούν είτε για την Μπαζιάνα είτε για την Τζιτζίκου, και βρίσκονται - οποία έκπληξις - στα "κεντροδεξιά" του πολιτικού φάσματος.

Απουσιάζουν οι φίλοι που πιστεύουν ότι έχω και στα τρία δίκιο - τουλάχιστον εν μέρει. Και λέω εν μέρει, επειδή ούτε η Περιστέρα είναι Αγία, ούτε ο Πετράν πρότυπο προς μίμηση, ούτε η κ. Τζιτζίκου άμοιρη ευθυνών. Αλλά η ανθρωποφαγική διάθεση και προς τους τρεις βρε παιδιά, με έχει αηδιάσει. Και συνειδητοποιώ ότι παραμένω Συνήγορος του Αβαδδών, ή ίσως πιο απλά φτωχός και μόνος καουμπόι.