Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Οι ευθύνες στην υπόθεση Κουφοντίνα - Liberal.gr


Θα αρχίσω ξεκαθαρίζοντας κατηγορηματικά, ότι καθόλου δεν με συγκινεί ούτε με ενδιαφέρει η δήθεν «ιδεολογία» του Κουφοντίνα.

Εξίσου δεν με ενδιαφέρει το εάν ζήτησε μετάνοια ή όχι, μια και η μετάνοια δεν θα ακύρωνε ούτε στο ελάχιστο τις ψυχρές δολοφονίες που διέπραξε. Παρομοίως, δεν θα με ενδιέφερε ούτε η ιδεολογία ούτε η μετάνοια κανενός καταδικασθέντος, εχέφρονος ή ψυχοπαθούς, δολοφόνου. Με ενδιαφέρει η εφαρμογή του νόμου και με ενδιαφέρει η Δημοκρατία μας να μην υποκύπτει σε εκβιασμούς.
Διαβάζοντας το χρονικό των γεγονότων που μας οδήγησαν στην απεργία πείνας του Κουφοντίνα, κατάλαβα τα εξής. Για χρόνια ο εισαγγελέας Εφετών Πειραιά ψήφιζε κατά μειοψηφία (αντίθετα με την εισήγηση του εκπρόσωπου της διεύθυνσης και της κοινωνικής υπηρεσίας της φυλακής) ενάντια στην χορήγηση άδειας.

Σύμφωνα με το νόμο, η ψήφος αυτή είναι αρκετή για να μην χορηγηθεί η άδεια. Το Νοέμβριο του 2017, ο εισαγγελέας Σαββαΐδης, που είχε τοποθετηθεί στις Φυλακές Κορυδαλλού τον Αύγουστο του 2017, ψήφισε υπέρ της χορήγησης άδειας και ο Κουφοντίνας πήρε άδεια. Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου άσκησε πειθαρχική δίωξη κατά του εισαγγελέα Σαββαΐδη ο οποίος απομακρύνθηκε. Ο νέος εισαγγελέας Σπηλιώτης, που τοποθετήθηκε τον Απρίλιο του 2017, ψήφισε επίσης υπέρ της άδειας και ο Κουφοντίνας πήρε άδεια. Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου άσκησε πειθαρχική δίωξη και κατά του εισαγγελέα Σπηλιώτη ο οποίος επίσης απομακρύνθηκε. Φυσικά, ο αντίλογος εδώ είναι ότι δεν γνωρίζουμε τον λόγο των πειθαρχικών διώξεων των εισαγγελέων. Υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχει αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα στα γεγονότα που αναφέρω, αλλά υπάρχει σοβαρή περίπτωση και να υπάρχει.

Ο Κουφοντίνας υπέβαλε τον Μάρτιο του 2018 νέο αίτημα για άδεια: οι δύο εισαγγελείς εξαιρέθηκαν λόγω των πειθαρχικών διώξεων. Αντίθετα με την εντύπωση που δημιουργείται σε μεγάλη μερίδα του τύπου, από όσο είμαι σε θέση να καταλάβω, δεν έχει υπάρξει άρνηση χορήγησης της άδειας στο τελευταίο αίτημα του Κουφοντίνα, αλλά κωλυσιεργία.
Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει από αυτά, είναι εάν μπορεί ο νυν εισαγγελέας Χατζόγλου ή ο οποιοσδήποτε εισαγγελέας, ξέροντας την τύχη των συναδέλφων του, και με δεδομένη την πολυδιάστατη πίεση του τύπου, των πολιτικών κομάτων, των συγγενών των θυμάτων, των διαφόρων «αλληλέγγυων» οργανώσεων, αλλά και την πίεση της απεργίας πείνας του ίδιου του Κουφοντίνα, να ασκήσει το λειτούργημα του και να αποφασίσει νηφάλια και με βάση το νόμο.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, πολύ πιο σημαντική.

Ο τρομοκράτης Τimothy Μcveigh, ο «βομβιστής της Οκλαχόμα», κατά την διάρκεια της δίκης του διάβασε ένα σύντομο κείμενο, από έναν λόγο που είχε εκφωνήσει ο Δικαστής Louis Brandeis πριν από έναν σχεδόν αιώνα. «Σε ένα κράτος δικαίου, η ύπαρξη της Κυβέρνησης θα απειληθεί εάν δεν τηρήσει σχολαστικά το νόμο. Κυβέρνηση μας είναι ο ισχυρός και πανταχού παρών δάσκαλος. Για το καλό αλλά και το κακό, διδάσκει ολόκληρη την κοινωνία με το παράδειγμα της».

Τηρεί η Κυβέρνηση – και η νυν, και η εν δυνάμει – σχολαστικά το νόμο και τις διαδικασίες σε αυτή την περίπτωση; Διδάσκουν με το παράδειγμα τους τους πολίτες;

Το βασικό ερώτημα λοιπόν, είναι εάν αυτοί που πρωτίστως οφείλουν να διαφυλάσσουν την Δικαιοσύνη και την Δημοκρατία μας με το παράδειγμα τους, η Κυβέρνηση αλλά και η Αντιπολίτευση, στην ουσία με την συμπεριφορά τους και τις επιλογές τους την ευτελίζουν και την απαξιώνουν. Κατά τραγική ειρωνεία, κατά κάποιον τρόπο έτσι δικαιώνουν τον Κουφοντίνα που δεν σεβάστηκε ούτε την Δημοκρατία, ούτε τους νόμους της, ούτε φυσικά τις ανθρώπινες ζωές που αφαίρεσε υπό τον γελοίο μανδύα μιας μισάνθρωπης, αντιδημοκρατικής, παρανοϊκής δήθεν ιδεολογίας.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Σκέψεις για την τρομοκρατία και το κράτος


Το μακρινό 2014, το πρώτο πράγμα που μου ζήτησε το Ποτάμι, ήταν να κάνω ένα μικρό βίντεο με τον Γιάννη Κασπίρη για "το Ποτάμι που ακούει". Βρεθήκαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, με τον Γιάννη και την Ελένη. Η πρώτη φορά που ήμουνα απέναντι σε κάμερα (δύο κάμερες για την ακρίβεια), η αρχή μια δυστυχώς σύντομης αλλά πραγματικής φιλίας με τον Γιάννη. Το βίντεο είναι "καρφωμένο" στο ιστολόγιο.

Είναι από τις ελάχιστες φορές που είχα επεξεργαστεί το κείμενο και το είχα μετά μάθει απέξω - λόγω άγχους. Κάνω μάλιστα 2-3 λάθη στην "εκφώνηση" του. Αυτό που είχα σχεδόν ξεχάσει μέχρι πρόσφατα, ήταν ότι στο μοντάζ, ο Γιάννης μου "έφαγε" μια παράγραφο προς το τέλος, που την βρήκα εύκολα στο προσωπικό μου αρχείο:

"Τι ονειρεύομαι όμως εγώ για την Ελλάδα; Θα σας το εξηγήσω διαβάζοντας πάλι: “Our government is the potent, the omnipresent teacher. For good or for ill, it teaches the whole people by its example”. Το πρωτοδιάβασα σε ένα άρθρο του Gore Vidal στο Vanity Fair πριν από δυο δεκαετίες σχεδόν, και το είχε πει ένας δικαστής των Ηνωμένων Πολιτειών πριν από εκατό περίπου χρόνια ... σε ελευθερη αποδοση σημαινει ... «Η Κυβέρνηση μας είναι ο ισχυρός και πανταχού παρών δάσκαλος. Για το καλό και το κακό, διδάσκει ολόκληρη την κοινωνία με το παράδειγμα της”.



Αυτά τα λόγια, ήταν και τα μόνα που είπε ο τρομοκράτης Τimothy Μcveigh, ο "βομβιστής της Οκλαχόμα", κατά την διάρκεια της δίκης του. Κάτι που είχα σκόπιμα αποσιωπήσει από το κείμενο, μην με κατηγορήσει και κανείς για σχέσεις με συγγενείς της εγχώριας τρομοκρατίας, και τρέχουμε προεκλογικά.

Το κείμενο συνέχιζε με την παραίνεση (που ακούγεται στο βίντεο) "ας σκεφτούμε ποιοι είναι αυτοί που πιστεύουμε ότι με το παράδειγμα τους θα μας βοηθήσουν να φτιάξουμε μια πιο όμορφη Ελλάδα". Δεν το σκεφτήκαμε και πολύ καλά, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Το θέμα μου είναι ότι «η Κυβέρνηση μας είναι ο ισχυρός και πανταχού παρών δάσκαλος  Για το καλό και το κακό  διδάσκει ολόκληρη την κοινωνία με το παράδειγμα της”. Το ίδιο και η Δικαιοσύνη θα πρόσθετα. Η Δημοκρατία, ούτε εκβιάζεται αλλά ούτε και εκδικείται. Διδάσκει όμως την κοινωνία με το παράδειγμα της. Ας σκεφτούν λοιπόν οι κυβερνώντες ποιό παράδειγμα θέλουν να δώσουν.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Μια νέα πρόταση για το λύκειo - Η Καθημερινή


Εν μέσω συμβουλών από γονείς, εκπαιδευτικούς, ιερείς, υπουργούς, πολιτικούς, για μια ακόμα χρονιά θα έχουμε στην επικαιρότητα τις πανελλήνιες ή πανελλαδικές εξετάσεις. Ως Έλληνας του εξωτερικού, στον οποίον δόθηκαν κάποιες ευκαιρίες να γυρίσει στην Ελλάδα, οφείλω να πω ότι η κατάσταση στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κυρίως το κομμάτι της που σχετίζεται έμμεσα και άμεσα με τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, είναι ίσως ο κύριος λόγος που δεν αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Δεν θελήσαμε να υποβάλλουμε τα παιδιά μας σε αυτή την άχρηστη, επίπονη, δαπανηρή, αντιπαιδαγωγική, και ψυχοφθόρα διαδικασία.

Οι πανελλαδικές πάντα λέγονταν «εξετάσεις» αλλά ποτέ δεν ήτανε σύστημα εξετάσεων. Οι πανελλαδικές ήταν και είναι διαγωνισμός για έναν αριθμό πεπερασμένων θέσεων φοίτησης. Κάθε χρόνο περίπου 100,000 υποψήφιοι, διαγωνίζονται για περίπου 70,000 θέσεις, οι 5,000 περίπου από τις οποίες είναι περιζήτητες. Αυτή η απλή διαπίστωση, ο διαγωνιστικός και όχι εξεταστικός χαρακτήρας ακυρώνει με απόλυτο τρόπο την ετήσια παραφιλολογία, για εύκολα και δύσκολα θέματα, για την αναγκαιότητα της «βάσης του 10», και άλλα.

Η σημερινή κυβέρνηση προχωρά στην μερική κατάργηση των εξετάσεων για την εισαγωγή στα περισσότερα τμήματα των παλαιών και νέων πανεπιστημίων και ΑΤΕΙ. Κατά την γνώμη μου, καλώς. Αλλά αυτή η σωστή πρόθεση, φοβάμαι ότι θα ακυρωθεί συνολικά χωρίς τολμηρές αλλαγές που οφείλουν να την συνοδεύσουν.

Ο ρόλος του Λυκείου, πιθανόν δύο και όχι τεσσάρων τάξεων, πρέπει να αναγνωριστεί ότι είναι να προετοιμάζει τους αποφοίτους του Γυμνασίου με βάση της επιθυμία τους για την ένταξη στην ανώτατη τεχνολογική ή πανεπιστημιακή εκπαίδευση που τους ταιριάζει. Η φοίτηση στο Λύκειο θα μπορούσε να διακρίνεται σε Λύκειο Προετοιμασίας Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΠΤΕ) και Προετοιμασίας Επιστημονικής Εκπαίδευσης (ΠΕΕ). Ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός θα πρέπει να αποτελεί κύρια μέριμνα και των δυο τύπων Λυκείων, η αποφοίτηση από τα οποία μπορεί γίνεται με βάση Εθνικές Εξετάσεις σε Μαθήματα Βάσης. Οι εξετάσεις οφείλουν να μην έχουν διαγωνιστικό χαρακτήρα (να διαχωρίσουν τους μαθητές, δηλαδή συγκριτική αξιολόγηση όπως στις Πανελλαδικές) αλλά πρέπει να έχουν ως σκοπό να αξιολογήσουν αν οι μαθητές κατέχουν αυτά που πρέπει τελειώνοντας τη συγκεκριμένη τάξη (απόλυτη αξιολόγηση, με “βάση” αλλά χωρίς περιορισμούς φυσικά στον αριθμό επιτυχόντων).

Οι απόφοιτοι του Λυκείου Προετοιμασίας Τεχνολογικής Εκπαίδευσης θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε όλα τα Ανώτατα Τεχνολογικά Ιδρύματα (αυτά που θα απομείνουν μετά από την καμπάνια απαξίωσης της τεχνολογικής εκπαίδευσης, που παρουσιάζεται ως αναβάθμιση από την σημερινή κυβέρνηση) χωρίς εξετάσεις, με βάση την προτίμησή τους. Σε περιπτώσεις ζήτησης που υπερβαίνει τον αριθμό εισακτέων σε συγκεκριμένα τμήματα, θα μπορούσε να γίνεται επιλογή με βάση της σειρά προτίμησης των υποψηφίων στην δήλωση των επιλογών τους, και αν είναι απαραίτητο κλήρωση με βάση κεντρικές διαδικασίες στο Υπουργείο Παιδείας.

Οι απόφοιτοι του Λυκείου Προετοιμασίας Επιστημονικής Εκπαίδευσης θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε όλα τα Πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, με βάση την προτίμηση τους. Σε περιπτώσεις ζήτησης που υπερβαίνει τον αριθμό εισακτέων σε συγκεκριμένα τμήματα, η επιλογή θα μπορούσε να γίνεται με βάση τις βαθμολογικές επιδόσεις σε σειρά από Πανελλαδικά Εξεταζόμενα Μαθήματα (ΠΕΜ) για τα οποία το Υπουργείο διενεργεί τις εξετάσεις με βάση υφιστάμενες διαδικασίες. Κάθε Πανεπιστημιακή Σχολή θα μπορούσε να επιλέγει ως απαραίτητα μαθήματα για την εισαγωγή σε Τμήματα της τουλάχιστον τρία και το πολύ πέντε ΠΕΜ και τα Τμήματα να καθορίζουν την βαρύτητα κάθε μαθήματος για εισαγωγή στο Τμήμα αυτό. Αυτό τι σημαίνει; Πρώτον, ότι είναι επιλογή των Τμημάτων να επιλέξουν τα κριτήρια και κατά συνέπεια τις προαπαιτούμενες γνώσεις των αποφοίτων Λυκείου για την φοίτηση σε αυτά. Δεύτερον, ότι είναι επιλογή του μαθητή εάν θα λάβει μέρος στις εξετάσεις των ΠΕΜ: η εισαγωγή σε τμήματα χαμηλής ζήτησης θα μπορεί να γίνει με βάση το απολυτήριο ΠΕΕ.

Μια σημαντική καινοτομία, θα μπορούσε να ήταν και η αποφυγή της αστείας σημερινής πρακτικής να βαθμολογούμε με ακρίβεια που εκφράζεται σε 20,000 "μόρια". Η βαθμολόγηση με 18,753 ή με 18,742 ή και 18,690 αντιπροσωπεύει τυχαία γεγονότα (θέματα, μέρα, βαθμολογητής, κ.λπ.): δεν αποτελεί αντικειμενική κρίση της ποιότητας του υποψηφίου. Μια κατάταξη σε πολύ πιο περιορισμένη κλίμακα (1-100) θα επέτρεπε "ισοβαθμίες" και κατά συνέπεια μικρές διακυμάνσεις στον αριθμό των εισαγόμενων φοιτητών, αλλά θα ήταν πολύ σωστή παιδαγωγικά και ηθικά.

Ένα τέτοιο υβριδικό αυτο-ρυθμιζόμενο σύστημα, πιστεύω ότι έχει πλεονεκτήματα και σε σχέση με την υπάρχουσα κατάσταση, αλλά και σε σχέση με τις επιδιώξεις της νυν ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας.

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Ενα πολυμορφικό κανάλι στον βορρά - Documento


Ο δήμος του Άμστερνταμ έχει δημιουργήσει τα τελευταία λίγα χρόνια ένα όμορφο λογότυπο για την πόλη: I amsterdam. Μια λέξη - μια φράση - μια ιδέα: Είμαι η πόλη μου - το Άμστερνταμ.
Εάν έπρεπε να περιγράψω το Άμστερνταμ με μια λέξη, αυτή θα ήταν “πολυμορφικό”.
Τουριστικός προορισμός υψηλής ποιότητας με σημείο αναφοράς τα μοναδικά του μουσεία. Συνεδριακός κόμβος με ένα πολυδύναμο συγκρότημα (RAI) και εξαίρετα ξενοδοχεία. Γραφικές γειτονιές γύρω από τα πανέμορφα κανάλια του κέντρου. Τόπος συνάντησης για τους απανταχού θιασώτες μπάφων και λοιπών παρεμφερών ψυχοτρόπων προϊόντων. Φιλικές γειτονιές με μανάβικα, κρεοπωλεία, τυράδικα. Η γειτονιά με τα “κόκκινα φανάρια” γεμάτη με μεθυσμένους Άγγλους σε bachelor parties. Σχολεία με ιστορία δύο αιώνων σε παλιά επιβλητικά κτίσματα αλλά και σε νέα μοντέρνα “πράσινα” κτίρια. Γραφεία πολυεθνικών σε μοντέρνες γυάλινες διαφανείς υπερ-κατασκευές στο Zuidas (νότιο άξονα) αλλά και στα παλιά αρχοντικά δίπλα στα γραφικά κανάλια του κέντρου. Πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, και δεκάδες ποδήλατα σε κάθε διάβαση. Δύο μεγάλα Πανεπιστήμια: το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο (ελεύθερο από την τότε κραταιά καθολική εκκλησία και το κράτος, VU) και το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (UvA), που μετά από κάτι περισσότερο από έναν αιώνα ξεχωριστής παρουσίας συζητούν την ενοποίηση τους. Εκατοντάδες εστιατόρια, καφέ, coffeshops (όχι, δεν ειδικεύονται στον καφέ), μπαρ, κλαμπ ...

Το 2017 υπήρχαν 2,383 Έλληνες εγγεγραμμένοι στον δήμο, ο πραγματικός αριθμός είναι μάλλον πιο κοντά στο 3,500. Φοιτητές, ειδικευμένοι επαγγελματίες που βρέθηκαν στην πόλη με ισχυρά συμβόλαια σε μεγάλες και μικρές εταιρείες, αλλά και νεομετανάστες που ψάχνουν απλά μια ευκαιρία το καλύτερο.

Πανάκριβα ενοίκια. Βροχή, πολύ βροχή, και άπειρες αποχρώσεις του γκρίζου. Η κουζίνα στα περισσότερα εστιατόρια κλείνει στις δέκα το βράδυ. Ο Ολλανδός συνάδελφος δεν θα σε καλέσει αυθόρμητα για μπύρα ή για να πάτε σινεμά - ακόμα και τα προσωπικά ραντεβού είναι προγραμματισμένα για εβδομάδες.

Καλοί μισθοί και αξιόπιστοι εργοδότες. Υπέροχες ηλιόλουστες μέρες στο Vondelpark. Όμορφα εστιατόρια από όλες τις χώρες του κόσμου. Λίγες και προσεχτικές σχέσεις με Ολλανδούς συναδέλφους και άλλους γνωστούς, αλλά και δυνατές φιλίες που για εμένα έχουν δοκιμαστεί για δεκαετίες.

Το Άμστερνταμ το αγάπησα για μια διετία ως εργένης φοιτητής την δεκαετία του ‘90, για τα μπαρ του, τις συναυλίες του, τα σινεμά του, τα εστιατόρια του, τα καφέ του, τα πολυσύχναστα πάρκα του. Γύρισα ως διευθυντής έρευνας και δεν θέλω να το αποχωριστώ για τα σχολεία του (σχεδόν όλα, ιδιωτικά και δημόσια, προσβάσιμα χωρίς δίδακτρα), τα φιλικά για την οικογένεια μεγάλα πάρκα του με πολλαπλές δραστηριότητες, την ήσυχη γειτονιά μας δίπλα στον Άμστελ, τους ποδηλατόδρομους, την δημόσια συγκοινωνία του με μετρό, τρένα, λεωφορεία (και τα ακριβότερα ταξί στο κόσμο), το καλά οργανωμένο σύστημα υγείας, το απίστευτα λειτουργικό και καλά διασυνδεδεμένο αεροδρόμιο του, το Schiphol που βρίσκεται δεκαπέντε λεπτά με το τρένο έξω από την πόλη και όπου συχνά πηγαίνω με το ποδήλατο.

Δεν είναι εύκολη πόλη - αλλά το αισθάνομαι δικό μου: I amsterdam.