Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Υποψήφιος Ευρωβουλευτής ...


Σήμερα το Ποτάμι ανακοίνωσε την υποψηφιότητα μου για την Ευρωβουλή.

Πέρασαν σχεδόν πέντε χρόνια από το πρώτο τηλέφωνο με τον Σταύρο που με προσκάλεσε στην Επιτροπή Διαλόγου, και πάνω από τέσσερα από τότε που κατέβηκα για βουλευτής στο νομό Λασιθίου, λόγω την καταγωγής μου και της καλοκαιρινής ζωής μου στο Κάτω Χωριό.

Η αφορμή για την τωρινή υποψηφιότητα, η ζωή μου στις Κάτω Χώρες, στην Ευρώπη.

Πέρασε καιρός και από τον Ιούλιο του 1992 που έφυγα από την Ελλάδα. Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Σχεδόν τρεις δεκαετίες αισθάνομαι και Έλληνας και Ευρωπαίος.

Το διδακτορικό μου με υποτροφία του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας.

Η μετά-διδακτορική μου εκπαίδευση με υποτροφία του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Μοριακής Βιολογίας.

Η πρώτη μου ερευνητική χρηματοδότηση ως κύριος ερευνητής, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Συντονιστής στο πρόγραμμα Ευρωπαϊκών υποδομών του τομέα μου (Δομική Βιολογία) από το 2015 και μετά.

Όλο και περισσότερο Ευρωπαίος, όλο και λιγότερο Έλληνας;

Δεν είδα ποτέ την διαφορά.

Απλά αισθάνθηκα και αισθάνομαι την ανάγκη η φωνή μου ως πολίτη να ακούγεται στην Ελλάδα, όχι στην Ολλανδία.

Για αυτό λοιπόν υποψήφιος Ευρωβουλευτής στην Ελλάδα, φυσικά με το Ποτάμι.

Τρεις προτεραιότητες, για την Ευρώπη:
  1. Ομοσπονδιακή, με εθνικές ταυτότητες και σεβασμό στις ιστορία των λαών και τις ιδιαιτερότητες τους, αλλά και με απόλυτη προσήλωση στον στόχο της αρμονικής συνύπαρξη με αρμονία και συνεργασία.
  2. Πρωτοπόρο στην 'Ερευνα και την Τεχνολογία, ενωμένη, ανταγωνιστική, δυναμική, συνεργατική, με όραμα και δημιουργικότητα.
  3. Προσηλωμένη στο κοινωνικό κράτος, με σημαία την ισότιμη πρόσβαση στις υπηρεσίες Υγείας και στην Παιδεία για όλους τους πολίτες χωρίς κανενός είδους αποκλεισμούς.
Ξέρω ότι πολλοί θα με ψηφίσετε γιατί είσαστε Ποτάμι. 

Ξέρω ότι άλλοι δεν θα με ψηφίσετε γιατί είστε πέρα από την αριστερή μας όχθη όπου κολυμπάω,  άλλοι δεν θα με ψηφίσετε γιατί κοιτάτε από μακριά, πέρα από την δεξιά μας όχθη. Αλλά πολλοί από εσάς με ξέρετε προσωπικά και οι περισσότεροι ξέρω ότι με εκτιμάτε. Δεν θέλω να ξέρω εάν θα με ψηφίσετε, για να σας πω την αλήθεια. Θέλω όμως την στήριξη σας στο να δημοσιοποιήσω αυτή την προσπάθεια.

Θέλω να με βοηθήσετε να προωθήσω τα γραπτά μου στο διαδίκτυο. Θα ζητήσω και την οικονομική σας ενίσχυση για την διαδικτυακή προώθηση των γραπτών μου και της υποψηφιότητας μου. 

Δεν είμαι αφελής για να πιστεύω ότι θα εκλεγώ. Όπως δεν ήμουν αφελής το 2015 στο Λασίθι, σε διεδρική μικρό κόμμα ποτέ δεν βγάζει βουλευτή. Τότε, φέραμε το πέμπτο καλύτερο αποτέλεσμα Πανελλαδικά για το Ποτάμι, και βγήκαμε τρίτο κόμμα στο Λασίθι. Πράγμα που με βοήθησε στο να ακουστεί περισσότερο η φωνή μου, και μέσα στο Ποτάμι (ΜΕΣΥΑ, Πολιτικό Συμβούλιο) και πιο έξω. Ετσι και τώρα λοιπόν ξεκινάω χωρίς αυταπάτες, αλλά αποφασισμένος.

... και ποτέ δεν ξέρεις που θα σε βγάλει μια προσπάθεια. Το '89 άρχισα την πτυχιακή μου εργασία χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον για να πω την αλήθεια. Οι συμπτώσεις και η δουλειά μου με φέρανε καθηγητή σε ένα Πανεπιστήμιο που βρίσκεται στα πρώτα 100 σε οποιαδήποτε κατάταξη, και βιβλιογραφικά άνετα στο καλύτερο 0.1% των ερευνητών με βάση οποιοδήποτε κριτήριο (δημοσιεύσεις, απήχηση, ετεροαναφορές). Τα απόλαυσα αυτά τα 30 χρόνια στην έρευνα. Δεν με πήραν όμως τα χρόνια,  ούτε 50 δεν  είμαι. Τα όνειρα για Νομπέλ τα ξεπέρασα πολλά χρόνια τώρα, και ξέρω καλά ότι στην επιστημονική έρευνα έχει πολλούς καλύτερους από εμένα - και περισσότερους χειρότερους. Στην πολιτική σίγουρα έχει αρκετούς πιο ικανούς και πιο έμπειρους από εμένα - αλλά έχει και πολλούς χειρότερους: αυτούς σας παρακαλώ να μην τους ψηφίσετε. Και βλέπουμε.

Καλή ψήφο ...

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Για την αλλαγή του άρθρου 16 - Μεταρρύθμιση


Το θέμα της αλλαγής του άρθρου 16, ήρθε για μια ακόμα φορά στην επικαιρότητα, μέσα από την συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Η συζήτηση επικεντρώνεται στην παράγραφο 5: “H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. […]”.
Κακώς, διότι είναι καιρός να κοιτάξουμε και την παράγραφο 2: “H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.”.
Τόσο η Πολιτεία όσο και η Εκκλησία, θα έπρεπε να ζητούν την απάλειψη του “και θρησκευτικής συνείδησης”. Ειδικά η Εκκλησία έτσι θα έδειχνε πλήρη συνείδηση του ιστορικού της ρόλου πέραν από πολιτειακές και πολιτικές εξαρτήσεις.
Πέραν αυτού, ο διάλογος – ας τον πούμε διάλογο, μια και κυρίως πρόκειται για την διατύπωση δεδομένων θέσεων από τους «απέναντι», εάν δεν είναι μια απλή διατύπωση «ναι ή όχι» – περιστρέφεται γύρω από το εάν πρέπει ή δεν πρέπει να επιτραπεί η ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων.
Ας ξεκινήσουμε όμως με την αποσαφήνιση του όρου «Πανεπιστήμιο». Το Πανεπιστήμιο είναι για να διδάσκει αλλά και να προάγει τις επιστήμες μέσω της έρευνας. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι επαγγελματική σχολή, με την εξαίρεση π.χ. του Πολυτεχνείου και των Ιατρικών Σχολών, όπου το αντικείμενο σπουδών, η επιστήμη, είναι άρρηκτα δεμένες με το επάγγελμα. Φυσικά τόσο το Πολυτεχνείο όσο και οι Ιατρικές Σχολές προάγουν την έρευνα. Αλλά, η «αισθητική και κοσμητολογία» δεν θα γίνουν Πανεπιστημιακές σχολές, όσα διατάγματα και να βγάλει ο κ. Γαβρόγλου. Θα παραμείνουν αυτό που είναι, αξιοπρεπέστατα επαγγέλματα που πρέπει να διδάσκονται σε υψηλό επίπεδο. Όμως, τα διάφορα επαγγέλματα, όλα απαιτητικά τον 21ο αιώνα, ανάλογα με το επίπεδο εξειδίκευσης πρέπει να διδάσκονται σε Επαγγελματικές Σχολές, ή Ανώτατα Τεχνικά Πανεπιστήμια, και οφείλουμε να μην τα απαξιώνουμε, αλλά αντίθετα να προάγουμε τον κομβικό τους ρόλο στην Εκπαίδευση.
Κάνοντας αυτή την διάκριση, ας ξεκαθαρίσω ότι πιστεύω πως σαφώς και πρέπει να επιτραπεί η ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών Επαγγελματικών Σχολών, Ανώτατων Τεχνικών Πανεπιστημίων, αλλά και Πανεπιστημίων.
Από εκπαιδευτική άποψη, η ύπαρξη ενός αυστηρού κανονιστικού πλαισίου αδειοδοσίας και αξιολόγησης με αφορμή την αναθεώρηση του άρθρου 16, θα είναι αφετηρία για την σταδιακή αποψίλωση της εκπαιδευτικής «αγοράς» από τα αμφιβόλου ποιότητας παραρτήματα των κατά πλειοψηφία και κατά τεκμήριο ανυπόληπτων «Κολεγίων» που υπάρχουν στην Ελλάδα.
Από οικονομική άποψη, θα σταματήσει σε σημαντικό βαθμό η οικονομική αιμορραγία για σπουδές στο εξωτερικό, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να προσελκύσουμε αλλοδαπούς φοιτητές ειδικά για τμήματα κλασσικών σπουδών, αλλά και θα υπάρξουν δουλειές για νέους επιστήμονες στα νέα ιδρύματα.
Από πολιτική άποψη, η εκ των πραγμάτων πραγματική αυτοδιοίκηση των μη κρατικών Πανεπιστημίων, είναι πιθανόν να οδηγήσει στην εφαρμογή της εκ του Συντάγματος υποχρέωσης της Πολιτείας για να δώσει πραγματική (και όχι εικονική, όπως σήμερα) αυτοδιοίκηση και στα κρατικά Πανεπιστήμια.
Θα έχουμε όμως στην Ελλάδα υψηλής ποιότητας μη κρατικά Πανεπιστήμια (σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, όχι Επαγγελματικές Σχολές, ή Ανώτατα Τεχνικά Πανεπιστήμια) εάν επιτραπούν; Η δικιά μου εκτίμηση είναι πως όχι. Θα έχουμε – στην καλύτερη περίπτωση – κάποια καλής ποιότητας εξειδικευμένα τμήματα στις κλασσικές σπουδές (εάν κάποιος επενδύσει στο τεράστιο πολιτιστικό και ιστορικό υπόβαθρο της Ελλάδας), πιθανόν κάποια καλά εξειδικευμένα  τμήματα οικονομικών σπουδών ειδικά σε σχέση με τα ναυτιλιακά, και στην καλύτερη περίπτωση κάποια αξιοπρεπή Ιατρική σχολή – αν και αμφιβάλλω για το «αξιοπρεπή». Σε όλα αυτά η προτεραιότητα θα είναι η διδασκαλία και όχι η έρευνα – με το ζόρι δηλαδή θα πρόκειται για κανονικά Πανεπιστήμια. Αυτό μας διδάσκει η διεθνής εμπειρία. Στην Ολλανδία π.χ., χώρα παρόμοιου πληθυσμού με την Ελλάδα αν και πιο πλούσια, η ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων είναι ελεύθερη υπό ένα σαφές νομικό πλαίσιο εδώ και δεκαετίες. Υπάρχουν 13 κρατικά Πανεπιστήμια: και τα 13 βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις λίστες στο τοπ-500, και 5-6 από αυτά είναι σχεδόν πάντα στο τοπ-100. Η Ολλανδία έχει επίσης και 5 ιδιωτικά Πανεπιστήμια: 4 εκκλησιαστικά και ένα εξαιρετικό αυστηρά εξειδικευμένο σε μεταπτυχιακές σπουδές, οικονομικό πανεπιστήμιο. Στην Γερμανία, Ελβετία, Πορτογαλία, Φιλανδία, Νορβηγία, όπου τα μη κρατικά Πανεπιστήμια επιτρέπονται, το ίδιο: κανένα ή ένα καλό ιδιωτικό. Δεν βρίσκω κάποιο λόγο η κατάσταση στην Ελλάδα να εξελιχθεί διαφορετικά.
Θα βοηθήσει τουλάχιστον η ίδρυση ακόμα και υψηλής ποιότητας μη κρατικών Πανεπιστημίων το κρατικό, δημόσιο Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα; Αντίθετα με αυτό που διατείνεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σχεδόν σύσσωμη η ΝΔ, η απάντηση είναι όχι. Δεν έχει περιγραφεί κανένας απολύτως μηχανισμός ούτε υπάρχει κανένα διεθνές προηγούμενο που να οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα.
Η ίδρυση λοιπόν μη κρατικών ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης, παρόλο που πρέπει να αντιμετωπιστεί θετικά στο σύνολο της και το άρθρο 16 πρέπει να αλλάξει, δεν θα έχει άμεση επίδραση στο γενικότερο επίπεδο Εκπαίδευσης στην Ελλάδα.
Η βιβλιοθήκη του Πάντειου Πανεπιστημίου - μια εικόνα διαφορετική από αυτή που προβάλλουν τα ΜΜΕ.
Τα Κρατικά Ελληνικά Πανεπιστήμια, που συνήθως παρουσιάζονται ως (και συχνά εδώ που τα λέμε είναι) άντρα μετριότητας, διαπλοκής, ανομίας, έχουν να παρουσιάσουν και τεράστιες επιτυχίες. Κάποιους καλούς καθηγητές, κάποια καλά εργαστήρια, τα οποία συμβάλουν στην ανάδειξη των καλύτερων φοιτητών, των (χιλιοτραγουδισμένων) αρίστων. Αυτοί οι «άριστοι» είναι που όταν βρεθούν στο εξωτερικό, σε οργανωμένα κράτη και κορυφαία Πανεπιστήμια, διαπρέπουν.
Αλλά, το πρόβλημα της Ελληνικής Εκπαίδευσης – και όχι μόνον της Ανώτατης – δεν είναι έλλειμμα Αριστείας. Είναι η χαμηλή μέση τιμή, το τραγικά μέτριο επίπεδο των πολλών, «έλλειμμα μετριότητας» θα μπορούσε να το πει κανείς. Οι μέτριοι  φοιτητές, οι μέτριοι  μαθητές, οι μέτριοι  δημοσιογράφοι, οι μέτριοι  γιατροί, οι μέτριοι  υπάλληλοι, οι μέτριοι  επιχειρηματίες, είναι αυτοί που πρέπει να γίνουν πολύ καλύτεροι. Να βελτιώσουμε την «μέση τιμή».
Αυτό είναι η μεγάλη πρόκληση του Εκπαιδευτικού μας συστήματος: να βελτιώσουμε τον μέσο όρο. Και αυτή η βελτίωση δεν μπορεί να γίνει απλά με την αναθεώρηση του άρθρου 16.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Μια ακόμη ψευδής είδηση για τον καρκίνο ... - jaj.gr



Ένα άρθρο της Jerusalem Post στις 28 Ιανουαρίου έγινε σχεδόν viral. Ο τίτλος του: «Θεραπεία για τον καρκίνο; Ισραηλινοί επιστήμονες λένε πως πιστεύουν ότι ίσως την έχουν». Ο υπότιτλος “πιστεύουμε ότι μέσα σε έναν χρόνο θα έχουμε μια συνολική θεραπεία για τον καρκίνο”.
  • Όταν έναν άρθρο μιλά στον τίτλο απλά για “τον καρκίνο” δεν αξίζει να διαβάσει κανείς  παρακάτω. Εάν μάθαμε κάτι τα τελευταία τριάντα χρόνια, είναι ότι ο καρκίνος είναι στην πραγματικότητα μια μεγάλη ομάδα ετερόκλητων ασθενειών με πολύ διαφορετική πρόγνωση, αιτιολογία, γεννετική βάση, και επομένως θεραπεία.
  • Όταν ο τίτλος έχει ερωτηματικό, “ίσως" και “πιστεύω” σημαίνει “μάλλον δεν είναι έτσι αλλά αν το γράψουμε έτσι θα μας διαβάσουν αλλά δεν θα μας κάνουν μήνυση”.
  •  Όταν μετά από λίγες γραμμές διαβάζεις ότι κάποιος κέρδισε το Νομπέλ για κάτι που έχει ελάχιστη σχέση με το θέμα, έχεις πλεόν σιγουρευτεί ότι σε δουλεύουν.
  • Όταν γίνεται σύγκριση με το AIDS – που είναι μόλυνση από έναν ιό, και δεν έχει γεννετική βάση – αισθάνεσαι ότι το δούλεμα έχει πάει μακριά.
  • Όταν τέλος διαβάζεις ότι τα πειράματα έχουν γίνει απλά σε ποντίκια και δεν έχουν καν δημοσιευθεί, σε πιάνει απελπισία.
Οι έχοντες έστω και στοιχειώδη επαφή με την έρευνα για τον καρκίνο μάλλον χαμογελάσαμε πικρά, και απορρίψαμε την είδηση ως ψευδή χωρίς πολύ σκέψη. Γιατί όμως; Γιατί ενώ εγώ θεωρώ την είδηση αυτή κατά 99% ψευδή, πολλοί άλλοι – πολίτες αλλά και δημοσιογράφοι – την θεώρησαν άξια αναπαραγωγής;

Ειλικρινά, αυτή είναι η στιγμή που θυμάμαι ότι ο Καβάφης δεν έγραψε «είν' επικίνδυνον πράγμα η βίαόπως είχε εμφανισθεί κάποτε σε λεωφορεία, αλλά έγραψε “να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία” και εννούσε την βιασύνη. Μήπως τελικά η βία (μπούφλες) είναι μια αποδεκτή αντίδραση προς τους υπεύθυνους της εταιρίας για την βία (βιασύνη) που έδειξαν; Μήπως είναι αδίστακτοι ανάξιοι ελπιδέμποροι και η βία (μπούφλες) είναι “μια κάποια λύσις”;

Μπα, όχι. Γενικά καταδικάζω την έμπρακτη βία. Αλλά δεν είμαι εναντίον της λεκτικής βίας: πρέπει να κυνηγάμε αλύπητα αυτόν τον ανήθικο συρφετό πλεγματικών ψευδο- επιστημόνων και ψευδο-δημοσιογράφων! Είναι ένα μικρό ποσοστό των επιστημόνων και των δημοσιογράφων, αλλά κάνει τεράστια ζημιά.

Για να μιλήσω λίγο και για την ημεδαπή δημοσιογραφία. Δεν πίστευα ότι θα το πω ποτέ αυτό, αλλά ο ΣΚΑΙ το αναμετάδοσε σωστά! «Ισραηλινοί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι βρήκαν το φάρμακο για τον καρκίνο”. Αυτό το «ισχυρίζονται» το σώζει. Στον αντίποδα ο τίτλος του News24 και άλλων «Αισιοδοξία επιστημόνων: Υπόσχονται καθολική θεραπεία του καρκίνου από το 2020» μια και υπονοεί οτι η αισιοδοξία είναι διάχυτη στον επιστημονικό κόσμο, και ότι είναι υπόσχεση και όχι ισχυρισμός.

Πριν κλείσω μια σημείωση: όταν ένα επίδοξο φάρμακο δειχθεί ότι δουλεύει σε ένα μοντέλο ασθένειας στα ποντίκια (κάτι αρκετά δύσκολο, αλλά που συμβαίνει σχετικά συχνά), το επόμενο στάδιο είναι να δείξουμε ότι δουλεύει σε άλλα δυο-τρία μοντέλα της ίδιας ασθένεια σε ποντίκια. Μετά από αυτό, το φάρμακο μπαίνει σε κλινικές δοκιμές. Μόνον ένα στα είκοσι (1/20, 5%) των φαρμάκων που αρχίζουν κλινικές δοκιμές  θα φτάσει στους ασθενείς, και αυτό παίρνει 5-8 χρόνια. Στην παραπάνω είδηση η θεραπεία δεν έχει μπει ακόμα σε κλινικές δοκιμές – και δεν είναι καν σαφές εάν έχει δοκιμαστεί σε παραπάνω από ένα μοντέλα σε πειραματόωα, μιας και τίποτε δεν έχει δημοσιευτεί.

Κλείνοντας, που βρισκόμαστε στο θέμα του καρκίνου; Θα παραθέσω λίγες επιλεγμένες φράσεις από τους στόχους ενός απο τα πιό αισιόδοξα ερευνητικά προγράμματα για τον καρκίνο, του Oncode Institute, στο οποίο έχω την τιμή να συμμετέχω:

«Η συλλογή ασθενειών που ονομάζουμε καρκίνο προσβάλλει έναν ανησυχητικό αριθμό ανθρώπων, καθιστώντας την πρωτοπόρο αιτία θανάτου παγκοσμίως. Υπάρχει μια τεράστια ανάγκη να αναπτυχθούν νέες γνώσεις και μέθοδοι για να ξεπεραστούν αυτές οι ασθένειες.»

«... ξεκινώντας από μια βαθύτερη κατανόηση των βασικών στοιχείων του καρκίνου, εργαζόμαστε για να βρούμε καλύτερες θεραπείες και βελτιωμένη διάγνωση. Αυτό θα πάρει χρόνο. Μόνο μια συντονισμένη και σταθερή προσπάθεια θα μας φέρει πιο κοντά στον στόχο μας: να βοηθήσουμε περισσότερους ασθενείς να επιβιώσουν, να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους, και να θεραπεύσουμε τελικά τον καρκίνο»

«Η αποτελεσματική έρευνα για τον καρκίνο είναι αδιανόητη χωρίς συνεργασία. Το πεδίο είναι τεράστιο και νέες εξελίξεις συμβαίνουν συνεχώς, έτσι οι εταιρικές σχέσεις είναι καίριες - εσωτερικές, εξωτερικές ή διεπιστημονικές»

«Η παροχή σε κάθε ασθενή της καλύτερης δυνατής φροντίδας απαιτεί μια θεμελιώδη κατανόηση του καρκίνου. Η πραγματική καινοτομία στις θεραπείες βασίζεται σε μια νέα διορατικότητα στους βασικούς μηχανισμούς της ανάπτυξης του καρκίνου.»

«Εάν η θεμελιώδης έρευνα είναι μία πλευρά του νομίσματος, η κλινική έρευνα είναι η άλλη. Η χρηματοδότηση και τα εργαλεία για τη μεταφορά τεχνολογιών, επιτρέποντάς τους να φτάσουν στην αγορά αποτελεσματικά και οικονομικά είναι κλειδί»

Με άλλα λόγια πολλοί εργάζονται σκληρά για θεραπείες για όλες τις μορφές καρκίνου. Ακόμα και αν πράγαμτι (παραφράζοντας τον Άρθουρ Κλαρκ) «οποιαδήποτε αρκετά αναπτυγμένη τεχνολογία μοιάζει με μαγεία» οι λύσεις για τον καρκίνο δεν θα είναι μαγικές. Θα είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, συνεργασίας, και προσεκτικής προσέγγισης του τεράστιου αυτού προβήματος της σύγχρονης κοινωνίας.