Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Ακόμα μια συνέντευξη


-      Είστε από το 1992 εκτός Ελλάδος. Θα περίμενε κανείς πως η Ελλάδα θα ήταν μακρά των ενδιαφερόντων σας - το έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις. Τι σας κρατά μονίμως πολίτη της Ελλάδας, αν και ζείτε μακράν αυτής;
                                  
Δεν είμαι εκτός Ελλάδος! Απλά απασχολούμαι επαγγελματικά σε κάποια πόλη του εξωτερικού. Διαβαζω, ακούω, συμμετέχω – μόνο Ελληνική τηλεόραση δεν βλέπω. Σε τέσσερρις ώρες είμαι σπίτι, στο πατρικό μου. Ο πατέρας μου για να γυρίσει στο πατρικό του απο την Αθήνα στην Κρήτη ήθελε πάνω απο ένα εικοσιτετράωρο όταν έφυγε να δουλέψει στην Αθήνα. Ήταν Έλληνας, αλλά αισθανόταν Κρητικός. Ε, εγώ είμαι Ευρωπαίος, αλλά αισθάνομαι Έλληνας – και λίγο Κρητικός.

-      Υπήρξατε ιδρυτικό μέλος του Ποταμιού δηλώνοντας ότι σας άρεσε το φρέσκο, το καινούργιο που έφερνε στην πολιτική. Όμως το 9% έγινε 7%, μετά 5% και τώρα δημοσκοπικά είσαστε κάτω του 2%. Τι έχει φταίξει;

Πρώτα από όλα έχουμε φταίξει εμείς, το Ποτάμι. Και ο Σταύρος, και ο Γιώργος, κι εγώ, όλοι μας. Δεν φταίνε απλά αυτοί που αποστάτησαν. Έγιναν λάθη στις επιλογές συνεργασιών με στόχο να κάνουμε την υπέρβαση και να βγούμε τρίτο κόμμα τον Ιανουάριο του 2015. Έγιναν λάθος κινήσεις στην προσπάθεια κοινής πορείας με το ΚινΑλ. Έγιναν λάθη στην υπερβολική προσπάθεια που έγινε για να κρατηθεί αραγής η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αυτά είναι το παρελθόν. Έχουμε ξεφορτωθεί τα βαρίδια ευκαιριακών συνοδοιπόρων, είμαστε το Ποτάμι, και ζητάμε την εμπιστοσύνη των Ελλήνων για να μας στείλουν στην Ευρωβουλή, και αργότερα στην Βουλή. Διότι κομματικά λάθη κάναμε, αλλά το Ποτάμι και στην Ευρωβουλή και στην Βουλή παρέμεινε μια καθαρή φωνή με αξίες, συνέπεια, και συνέχεια, με προσήλωση στα Εθνικά συμφέροντα και στην ιδέα της Ευρώπης. Το Ποτάμι, ο πολιτικός λόγος που εκφέρει το Ποτάμι, είναι σήμερα απαραίτητα στην πολιτική ζωή – περισσότερο απαραίτητα από ποτέ.

-      Πράγματι, το "Ποτάμι" έχει διαφορετικό πολιτικό λόγο συνεπώς σας ερωτώ: Πως σχολιάζετε το επίπεδο του δημόσιου πολιτικού λόγου στην Ελλάδα; Σας θυμίζω την περίπτωση Κυμπουρόπουλου.

Ο δημόσιος λόγος στην Ελλάδα πάσχει. Ο διάλογος είναι διάλογος εντυπωσιασμού και όχι ουσίας. Ασχολούμαστε με τον κ. Πολλάκη αλλά και τον αξιοθαύμαστο κ. Κυμπουρόπουλο  αντί με την υγεία και την πραγματική ισότητα ευκαιριών και δικαιωμάτων. Πριν από δυο βδομάδες ασχολούμασταν με τον αν ήταν ηθικό που πήρε μια υποτροφία 700 Ευρώ το μήνα ο γιος του κ. Φωτάκη, αντί να ασχολούμαστε με τα εκκατομύρια που μοιράζει ο κ. Φωτάκης για “εμβληματικές ερευνητικές δράσεις”, χωρίς σωστή διεθνή επιστημονική αξιολόγηση. Πριν ένα χρόνο ασχολούμασταν με την θέση της κ. Μπαζιάνα στο Πανεπιστήμιο, αντί να βλέπουμε τμήματα με δύο και τρεις διδάσκοντες χωρίς προσωπικό. Ακόμα και με τις γραβάτες και τα πουκάμισα του κ. Βαρουφάκη ασχολούμασταν αντί με την καταστροφή που έφερναν στην οικονομία τα “παίγνια” του. Ο δημόσιος διάλογος είναι μικρονοϊκά κουτσομπολιά – σπάνια είναι πολιτικός λόγος.


-      Πάμε στην Ευρώπη. Πόσο ανάγκη έχουμε την σχέση μας με αυτήν και πόσο ενημερωμένοι είναι οι Έλληνες για την μεγάλη σημασία που έχει για την χώρα μας; Σας υπενθυμίζω ότι υπάρχουν ακόμη κόμματα δραχμιστών.

Δεν ήξερα ότι υπάρχουν κόμματα που έχουν ακόμα ως πολιτική θέση την επιστροφή στην δραχμή. Εντάξει, ο καθένας μπορεί να προτείνει πολιτικές επιλογές. Αυτά έχει η δημοκρατία, από παλιά. Και οι Αθηναίοι ψήφισαν την εκστρατεία στις Συρρακούσες και καταστράφηκαν, απλά και δημοκρατικά – και το θυμίζω γιατί η προγονολατρία ξεχνάει ότι η δημοκρατία από την αρχή της οδήγησε και σε καταστροφές – δεν είναι μόνο γνώρισμα των Νεοελλήνων. Η Ευρώπη κάθε 20-30 χρόνια ρήμαζε από πολέμους. Έχουμε ειρήνη στην Δυτική Ευρώπη για πάνω από 50 χρόνια. Στην Ελλάδα από τότε που είμαστε στην Ευρώπη έχουμε την πιο σταθερή και δυνατή δημοκρατία της ιστορίας του Ελληνικού κράτους, και ακόμα και εν μέσω της λιτότητας είχαμε συγκριτικά καλύτερο επίπεδο διαβίωσης απο οποιδήποτε μικρό κράτος που είναι εκτός της Ευρώπης. Οι Έλληνες του brain drain έχουν δουλειές στην Ευρώπη, σε απόσταση απο τα σπίτια τους που είναι χρονικά λιγότερο απο την μισή του Αθήνα-Καλαμάτα την εποχή της μεγάλης φυγής στα αστικά κέντρα. Η Ευρώπη είναι απλά μονόδρομος για την επιβίωση μας ως εθνους, έθνους με ξεχωριστή παράδοση και πολιτιστική ταυτότητα, αλλά έθνους-μέλους μιας μεγάλης κοινότητας  με κοινά συμφέροντα σήμερα και στο μέλλον.

-      Εργάζεστε επί δεκαετίες στην ευρωπαϊκή ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Τι φταίει και ποτέ η Ελλάδα δεν απέκτησε μια τέτοια κανονικότητα, ένα κράτος που να λειτουργεί; Τι μας έχει καταντήσει κρατιστές και περιθωριακούς;

Η άποψη μου βασίζεται στις θεωρίες του αγαπημένου μου ανθρωπογεωγράφου Jared Diamond.  Η γεωγραφία της Ελλάδας, τα απομωνομένα νησιά, τα απομωνομένα οροπέδια και χωριά σε κάθε λιβάδι ανάμεσα στους ορεινούς όγκους,  ευνόησαν τον απομονωτισμό μικρών κοινοτήτων με τοπικά συμφέροντα. Η γεωγραφική απομόνωση πέρασε ως ατομισμός. Και τι έγινε αν πλημμυρίσει το χωράφι στο κάτω χωριό επειδή εμείς στο πάνω χωριό μπαζώσαμε το ρέμα; Εμείς από επάνω δεν θα πνιγούμε – οι από κάτω θα πνιγούν. Στην Ολλανδία αν δεν καθαρίσεις το κανάλι, θα πνιγείς και εσύ μαζί με τον γείτονα, και τούμπαλιν. Ετσι άρχησαν οι συνεργασίες – Καθολικοί, Προτεστάντες, Εβραίοι κατάλαβαν ότι αν δεν δουλέψουν όλοι μαζί, κάποια στιγμή θα πνιγούν όλοι μαζί.  Στο Νέο Ελληνικό κράτος,  η κεντρική εξουσία ήταν πάντα λάφυρο τοπικών κομματαρχών που ικανοποιούσαν την τοπική τους πελατεία και έπνιγαν – μεταφορικά - ο ένας τον άλλον, χωρίς ακόμα και σήμερα να τους περνάει από το μυαλό ότι θα πνιγούν όλοι μαζί. Την εποχή του διαδικτύου, της πληροφορίας, την τεχνητής νομημοσύνης, πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε ως ομάδα: συνεργατικά και όχι ανταγωνιστικά.

-      Είστε επιστήμονας. Πως σχολιάζετε τις "μεταρρυθμίσεις" Γαβρόγλου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;

Προχειρότητα που θα στοιχίσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τουλάχιστον μια δεκαετία. Κοροϊδία των φοιτητών και των οικογενειών τους που θα μπαίνουν σε ένα δήθεν Πανεπιστημιακό τμήμα πολλές φορές χωρίς πρόγραμμα σπουδών – και χωρίς το προσωπικό και τους οικονομικούς πόρους να εφαρμόσουν οποιονδήποτε σχεδιασμό. Ταυτόχρονα φυσικά και απαξίωση της τεχνολογικής εκπαίδευσης στην ουσία. Το 70-80% των αποφοίτων Λυκειου θα γίνονται επιστήμονες. Οι Ελβετοί και οι Ολλανδοί που δίνουν θέσεις στα Πανεπιστήμια τους στο 15-20% των αποφοίτων, και στέλνουν στην τεχνολογική εκπαίδευση το 50% και τους υπόλοιπους στην επαγγελματική εκπαίδευση, είναι ηλίθιοι; Οι Ολλανδοί εξηγούν ότι για να ανοίγεις σωστά τρύπες, χρειάζεσαι κόσμο με διαφορετικά είδη εκπαίδευσης: αυτούς που ανοίγουν τις τρύπες, αυτούς που προγραμματίζουν  που θα πάνε κάθε μέρα αυτοί που ανοίγουν τρύπες, αυτούς που αποφασίζουν που πρέπει να ανοίξουν οι τρύπες, αυτούς που σχεδιάζουν και φτιάχνουν μηχανήματα για να ανοίγουν πιο ωραίες τρύπες,  και αυτούς που ερευνούν σε τι χρειάζονται οι τρύπες. Ε, ο Γαβρόγλου θα στείλει όλους τους μαθητές να σκέφτονται τι χρειάζονται οι τρύπες, και κανείς δεν θα ανοίγει τρύπες, ούτε καν στο νερό.  

-      Ας πάμε στην επιστήμη σας. Έχετε πει ότι ο καρκίνος δεν είναι μια ασθένεια αλλά πολλές. Κάποιες έχουν ίαση κάποιες όχι. Θα μπορέσει ο άνθρωπος να νικήσει μια τρομερή ασθένεια που του δίνει ημερομηνία θανάτου;

Οι περισσότερες μορφές του καρκίνου είναι πλέον αντιμετωπίσιμες και δεν δίνουν ημερομηνία θανάτου. Κάποιοι καρκίνοι είναι ιάσιμοι, άλλοι δεν είναι, και πιθανόν ποτέ δεν θα γίνουν πλήρως ιάσιμοι. Με αυτά που ξέρουμε σήμερα δεν βλέπω πως μπορεί να υπάρξει πλήρης ίαση για όλες τις ασθένειες που ονομάζουμε καρκίνο. Στόχος μας είναι για όσο περισσότερες μορφές καρκίνου ο ασθενής να έχει υπό φαρμακευτική αγωγή μια κανονική ποιότητα ζωής, μαζί με τον καρκίνο. Όπως σήμερα μπορεί να έχει μια κανονικότατη ζωή ο ασθενής του AIDS , ο διαβητικός, ο καρδιοπαθής, εφόσον έχει πρόσβαση στα φάρμακα του. Και αυτό το θέμα, του καρκίνου, θα γίνει κάποια στιγμή πολιτικό θέμα: η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και ιδιαίτερα σε ακριβές και μακροχρόνιες  θεραπευτικές αγωγές πρέπει να είναι ισότιμη για όλους.

-      Ας κλείσουμε θετικά: Τι ελληνικό θα θέλατε να αποκτήσει η Ολλανδία και τι ολλανδικό η Ελλάδα;


Μια και λίγο ήλιο και λίγο θάλασσα (κανονική θάλασσσα, με τα πράσινα-μπλε νερά του Αιγαίου) δεν το βλέπω, θα ήθελα η Ολλανδία να αποκτήσει λίγο παραπάνω την αυτενέργεια και την εξωστρέφεια του Έλληνα. Η Ελλάδα θα ήθελα να αποκτήσει απο την Ολλανδία τις διαδικασίες  που υπάρχουν για τα πάντα στο Δημόσιο: από το να παρεις χαρτί απο τον Δήμο μέχρι να ανοίξεις επιχείρηση, να υπάρχουν σαφείς διαδικασίες που να γίνονται σεβαστές από όλους.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Γιατί θα ψηφίσω Ποτάμι.


Η προφανής απάντηση είναι ότι μια και είμαι υποψήφιος, καλό είναι να ψηφίσω Ποτάμι για να βρω τουλάχιστον την ψήφο μου. Αν και δεν θα μου βάλω σταυρό. Αλλά ας υποθέσουμε έστω και για λίγο ότι δεν είμαι υποψήφιος. Ορθολογικά δηλαδή, γιατί θα ψηφίσω Ποτάμι;

1. Γιατί το Ποτάμι έχει συγκεκριμένες θέσεις για την Ευρώπη - με τις οποίες συμφωνώ.

2. Γιατί το Ποτάμι έχει συγκεκριμένες θέσεις για την Ελλάδα - με τις οποίες συμφωνώ.

3. Γιατί το Ποτάμι στην Ευρωβουλή αλλά και στην Βουλή, πορεύτηκε με βάση τις θέσεις του, με βάση το συμφέρον της χώρας, και ποτέ με βάση το κομματικό του συμφέρον, και γνωρίζω ότι αυτό θα κάνει και στο μέλλον.

4. Γιατί το Ποτάμι έχει για υποψήφιους μια ομάδα πολιτών, χωρίς συμβιβασμούς, ισορροπίες, φράξιες - έχει ως υποψήφιους πραγματικούς πολίτες.

5. Γιατί είμαι περήφανος που χάρη στο Ποτάμι πέρασαν τα νομοσχέδια της κυβέρνησης για τα δικαιώματα διαφόρων μειονοτήτων και λύθηκε μετά από 30 χρόνια το θέμα με την Βόρεια Μακεδονία.

6. Γιατί το Ποτάμι είχε την ευθύνη να εκφράσει την αποδοκιμασία του προς την κυβέρνηση κάθε φορά που του δόθηκε θεσμικά η ευκαιρία, χωρίς να δημιουργήσει κλίμα πόλωσης με άχρηστη ρητορική, αλλά δίνοντας παράδειγμα άσκησης υπεύθυνης και καθαρής πολιτικής με σεβασμό στους θεσμούς και τις διαδικασίες.

Υπάρχουν και λόγοι για να μην ψηφίσει κανείς Ποτάμι; Ναι, υπάρχουν. Τους ξέρετε, και δεν θα χρειαστεί να σας τους υπενθυμίσω. Δεν συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά τα επιχειρήματα φυσικά, αλλά κατανοώ αρκετές από τις ενστάσεις σας.

Μήπως όμως οι λόγοι να ψηφίσετε Ποτάμι είναι πολύ περισσότεροι και πιο σημαντικοί από την πικρία σας για προηγούμενα λάθη; Μήπως επίσης η ελπίδα σας πως αυτοί που έχουν αποδείξει για δεκαετίες ότι ξέρουν τόσο καλά να κάνουν λάθη δεν έχει ρεαλιστική βάση;

Εσείς ξέρετε.

Εγώ ξέρω ότι το Ποτάμι κάνει μια προσπάθεια για να μείνει στην Ελληνική πολιτική σκηνή ως μια δυνατή, καθαρή, Ευρωπαϊκή φωνή, και πιστεύω ότι αξίζει όχι μόνο την ψήφο μου, αλλά και όλον τον χρόνο που διέθεσα ως υποψήφιος Ευρωβουλευτής, σε έναν κοινό αγώνα για ένα δυνατό Ποτάμι στην Ευρωβουλή.

ΥΓ Αν ψηφίσετε Ποτάμι, βάλτε και κανένα σταυρό - ξέρω ότι δεν θα βγω πρώτος, αλλά δεν θέλω να βγω και τελευταίος, έτσι;



Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Συνέντευξη - "Σύμβουλος Επιχειρήσεων" της Πάτρας


Είστε υποψήφιος με το ΠΟΤΑΜΙ στις Ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου και όπως έχετε δηλώσει δεν έχετε αυταπάτες. Τελικά η πολιτική είναι ρεαλισμός ή αφήνει περιθώρια  και στη φαντασία;

Η πολιτική πάνω από όλα οφείλει να είναι ρεαλισμός. Αλλιώς καταλήγουμε στα Καστελόριζα, στα Ζάππεια και στα Προγράμματα Θεσσαλονίκης. Είμαι ρεαλιστής όταν δηλώνω ότι δεν θα εκλεγώ στην Ευρωβουλή. Είμαι όμως ρεαλιστής και όταν μάχομαι για ένα δυνατό Ποτάμι στην Ευρωβουλή. Το Ποτάμι ήδη ανέκτησε δύο από τις έδρες των αποστατών του στην Βουλή, βλέπουμε το ενδιαφέρον του κόσμου καθημερινά, και πιστεύουμε ρεαλιστικά ότι η θέση μας είναι και σε αυτή την Ευρωβουλή. Μην ξεχνάτε όμως ότι ένας ρεαλιστής οφείλει να απαιτεί το αδύνατο.

Τι καινούργιο κομίζει η υποψηφιότητά σας;

Είμαι αντικειμενικά ένας καταξιωμένος επιστήμονας στον τομέα μου. ‘Εφτιαξα την καριέρα μου και προσφέρω ότι μπορώ στην κοινωνία, επειδή υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή με υποστήριξε, και στο διαδακτορικό μου, και στην μεταδιδακτορική μου εκπαίδευση,  αυτή συνεχίζει να με υποστηρίζει ως διευθυντή ερευνητικών προγραμμάτων. Πιστεύω βαθιά στην Ευρώπη, είμαι παράδειγμα για το πως η Ενωμένη Ευρώπη μας κάνει καλύτερους επαγγελματίες, και θέλω να ελπίζω καλύτερους πολίτες. Φέρνω την πίστη στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση και αλληλεγγύη, αλλά και το τεχνοκρατικό υπόβαθρο για να μιλήσω για θέματα έρευνας, εκπαίδευσης, και υγείας. Μπορώ να σταθώ στην Ευρώπη ισότιμα και με κύρος, να μιλήσω σε πέντε Ευρωπαϊκές γλώσσες, για θέματα που αφορούν την Ελληνική κοινωνία, και το μέλλον των Ελλήνων, μέσα σε μια δυνατή Ένωση που είναι απαραίτητη για μια δυνατή Γηραιά Ήπειρο μέσα σε ένα κλίμα διεθνών ανακατατάξεων που την απειλούν.

H εμπειρία σας από τις  εθνικές εκλογές ως υποψήφιος με το ΠΟΤΑΜΙ στο Λασίθι  το 2015 και οι μετέπειτα εξελίξεις στα πολιτικά πράγματα της χώρας αλλά και στο  κόμμα σας,  σας επιτρέπουν  να είστε αισιόδοξος για την προοπτική  των νέων ιδεών και προτάσεων στην ελληνική κοινωνία;

Ναι, είμαι αισιόδοξος για την προοπτική νέων ιδεών στην Ελληνική Κοινωνία. Τις βλέπω παντού γύρω μου. Αν το 50% που δεν ψηφίζει, που απαξιώνει την πολτική, κατέβει να ψηφίσει θα αποτυπωθεί ακριβώς η εικόνα που βλέπω. Βλέπω μια εικόνα κινητικότητας των νέων σπουδαστών και εργαζόμεων στην Ευρώπη, μια εικόνα θέλησης για καινοτομία, μια εικόνα για μια νέα γενιά δημοσιών υπαλλήλων που σέβεται τον πολίτη. Ακόμα και νέους πολιτικούς – ακόμα και έξω από το Ποτάμι, που με κάνουν αν αισιοδοξώ βλέπω. Άρα, ναι, είμαι υποχρεωμένος με βάση αυτές τις εικόνες να είμαι αισιόδοξος: και για αυτό ζητώ από όλους αυτούς που οεφίλουν να είναι αισιόδοξοι, να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές ταπρόσωπα που θεωρούν άξια, και κόμματα που εκφράζουν την πίστη στα δικά τους όνειρα για το μέλλον.

Προέρχεστε από τον χώρο της επιστημονικής έρευνας, τον οποίο υπηρετείτε με επιτυχία σε διεθνές επίπεδο. Τι προτείνετε για αυτόν τον τομέα στη χώρα μας, διαφορετικό ή ενισχυτικό όσων γίνονται τα τελευταία χρόνια;

Έγιναν σημαντικά βήματα ενίσχυσης της χρηματοδότησης στην έρευνα στην Ελλάδα, και αυτό είναι θετικό. Το πρώτο και κύριο ζητούμενο είναι η απαλλαγή της έρευνας απο την γραφειοκρατία. Είναι κωμικό και τραγικό αυτό που συμβαίνει στην έρευνα στην Ελλάδα σήμερα. Το δεύτερο ζητούμενο είναι να υπάρξει τακτική χρηματοδότηση απο τον τακτικό προϋπολογισμό, με σαφείς ημερομηνίες, κανόνες, πρόγραμμα. Όχι μόνον αποσπασματικές και ευκαιριακές δράσεις όπως σήμερα. Το τρίτο ζητούμενο είναι να ξεχωρίσουμε την έννοια της έρευνας (την παραγωγή γνώσης) από την καινοτομία (την αξιοποίηση της γνώσης) και να ενισχύσουμε και τα δύο διακριτά. Σήμερα τα μπερδεύουμε, θεωρούμε την καινοτομία ως απαραίτητο και προκαθοριζόμενο προϊόν της έρευνας και έτσι βλάπτουμε και την έρευνα και την καινοτομία.

Γνωρίζετε  το ερευνητικό οικοσύστημα της Πάτρας και της Δυτικής Ελλάδας. Είναι εφικτό να γίνει πράξη το όραμα αρκετών τοπικών φορέων, η περιοχή μας να καταστεί  βασικό εθνικό ερευνητικό κέντρο;

Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι τα σημαντικά ερευνητικά κέντρα πρέπει να έχουν κάποια εξειδίκευση και οι ερευνητικές ομάδες που τα αποτελούν να στεγάζονται στον ίδιο χώρο. Εφόσον η φιλοδοξία της Πάτρας είναι να αποτελέσει Εθνικό ερευνητικό κέντρο – και γιατί όχι Ευρωπαϊκό σημείο αναφοράς - πρέπει να δημιουργήσει μια στρατηγική με βάση τα δυνατά σημεία του υπάρχοντος επιστημονικού δυναμικού της, αυτά που ξεχωρίζουν το Πανεπιστήμιο της από άλλα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, και να ενισχύσει αυτή την προοπτική. Αυτές οι επιλογές πρέπει να γίνουν με την συνεργασία των Πανεπιστημίων, και με των διοικήσεων τους, αλλά και με την συμμετοχή των αρκετών ξεχωριστών ερευνητών του Πανεπιστημίου που δεν έχουν υποχρεωτικά διοικητικές θέσεις αλλά έχουν διεθνή αναγνώριση και κύρος.